De kortstondige opleving van de 3D-film viel een kleine dertig jaar geleden samen met een hoogconjunctuur in het horrorgenre. Tegenwoordig zijn remakes (Friday the 13th, Piranha, Jaws) vaak humoristisch. De makers van Saw 3D, feitelijk Saw 7, voelen zich echter te goed voor platvloers gooi-en-smijt werk. Een deel of vijf geleden werd al duidelijk dat de makers aan tunnelvisie lijden. Ze verwachten dat hun publiek de details van een eindeloos uitgebreid plotlabyrinth bij ieder nieuw deel als parate kennis op zak heeft. Saw 3D spant de kroon: er wordt naar plotdetails uit alle zes voorgangers verwezen, en de film markeert de terugkeer van acteur Cary Elwes, die we sinds Saw (2004) niet meer terugzagen en nu een prothese draagt.
Natuurlijk: we gaan allemaal naar Saw 3D voor het verhaal, en niet voor de rondvliegende ledematen, zoals we vroeger de Playboy kochten voor de interviews. Ondanks hun hardnekkige misvatting boerden de producenten van het Canadese Twisted Pictures uitstekend met de Saw-reeks, die als de meest winstgevende horrorserie aller tijden de geschiedenis in gaat. Saw 3D rondt alle verhaallijntjes af, in een technisch ondermaatse 3D-uitvoering, en heet het laatste deel te zijn. Maar in de persmap spreken de heren over het slot van ‘deze’ Saw-serie. Deze serie? Het doet vermoeden dat een herstart overwogen wordt, maar het is evengoed mogelijk dat men bij het openen van de gereedschapskist een eureka moment had. Voor een Axe, Drill, Hammer of Nailgun mag worden gevreesd: de Saw formule overleeft het 3D-tijdperk wel.

(Bart van der Put)