Geen acteursloopbaan is zo bont geschakeerd als die van Nicolas Cage. Na de Oscar voor zijn aangrijpende alcoholistenrol in Leaving Las Vegas (1995) werd hij een gespierde actieheld in knalfestijnen, om vervolgens in serieus drama, komedies, science-fictionfilms, horrorpulp en stripverfilmingen op te duiken. Er valt geen peil op te trekken.

Season of the witch is een typerend curieus geval, dat met een been in platte relihorror staat en met het andere tegen Ingmar Bergmans Het zevende zegel schopt.
De film begint met een middeleeuws heksenproces, waarbij de makers er nu eens niet voor kiezen om heksen als opgejaagde protofeministen af te schilderen. Het zijn monsterbruiden van Satan, die de pest verspreiden. Na de horrorproloog zien we Cage en strijdmakker Ron Perlman (Hellboy) op een serie kruistochten in naam van God klieven, hakken en vierendelen, tot ze plots tot inkeer komen en deserteren.Om hun straf te ontlopen moeten ze een heks naar haar proces transporteren, maar ook daarbij krijgt Cage gewetensbezwaren. Dat is merkwaardig, want de vrouw beschikt over superkrachten, kan gedachten lezen en hallucinaties opwekken, en verandert wolven
in hellehonden.

De afdeling computertrucages heeft er de handen vol aan, en kwam zichtbaar tijd en geld te kort. Onderweg naar een finale waarin dat laatste funest uitpakt, trekken de magistrale berglandschappen van Oostenrijk en Hongerije voorbij, maar het is niet genoeg om het misplaatste geworstel van Cage te compenseren. Season of the witch is voor pulpliefhebbers bij vlagen amusant in zijn onbeholpenheid, en de wanhoopskreet 'we hebben meer wijwater nodig!' kan op feesten en partijen nog wel eens van pas komen, maar de film is net te serieus om als onbedoelde dijenkletser doel te treffen.

(Bart van der Put)