In de onafzienbare reeks Amerikaanse herverfilmingen van oude horrorsuccessen behoort Sorority row tot het slag films dat zich in theorie gemakkelijk met het origineel moet kunnen meten.

The house on sorority row verscheen in 1983 tijdens de hoogtijdagen van de zogeheten slasherfilm, een subgenre waarin tieners door een mysterieuze maniak belaagd worden. De film van regisseur en scenarioschrijver Mark Rosman was er een van dertien in een dozijn, maar had een aardig uitgangspunt: na een studentengrap met dodelijke afloop wissen de betrokkenen alle sporen uit, maar enige tijd later rekent een mysterieuze wreker alsnog met hen af.

Rosman's idee werd in 1997 overgenomen door de makers van het amusante I know what you did last summer, en staat nu weer aan de basis van Sorority row. De film speelt zich af in het meidendispuut Theta Pi, waar de studentes het motto huldigen zusters voor het leven te zijn. Maar de ene zuster is de andere niet: de meesten laten zich gewillig voor het karretje van opperloeder Jessica spannen, zelfs wanneer er doden vallen. Waarom? Omdat ze het loederschap tot kunst verheven heeft, aldus een van haar trouwe voetvegen.

De makers spreken in dit verband over een verfrissende samenkomst van de rudimentaire slasherprincipes en een moderne dosis ironie, maar in dat laatste zijn ze niet zo bedreven als ze denken. Regisseur Stewart Hendler en het door Leah Pipes aangevoerde acteursensemble slagen er niet in de gewenste toon aan te slaan, waardoor de ironisch zelfbenoemde 'sluts' en 'bitches' eerder afstotelijk dan amusant zijn. Om de misogyne schets van het studentenleven wat af te zwakken gooien de makers de basisprincipes van de bloedige wraakexercitie overboord, waardoor er af en toe ook een bronstige knul kan sneuvelen.

Het maakt  Sorority row tot een film waarin jongens en meisjes gelijke rechten op een gewelddadige dood hebben, zolang ze zich bij leven maar vervelend genoeg gedragen. Zo diep was Rosman met The house on sorority row niet gezonken, maar hij legde de lat voor de herkauwers laag genoeg. Toch een hele prestatie dat ze er niet in slaagden er overheen te stappen.

DOOR: BART VAN DER PUT
FOTO: OUTNOW.CH