The switch is gebaseerd op een kort verhaal van Jeffrey Eugenides, die ook de stof leverde voor Sofia Coppola’s droomdebuut The virgin suicides. Iets zegt me dat Eugenides’ verhaal Baster nooit bedoeld was om te worden verfilmd als een luchtige romantische komedie. Het gaat over een egocentrische hypochonder, die bij de kunstmatige inseminatie van zijn beste vriendin het zaad van de beoogde donor verwisselt met zijn eigen sperma. De makers van The switch proberen deze achterbakse daad lollig te maken door in hun romcom de zaadverwisseling het resultaat te laten zijn van een dronken bui. Een dronken misstap die dader Wally (Jason Bateman) vervolgens helemaal moet vergeten, omdat hij er pas na jaren achter mag komen dat het zoontje van zijn vroegere hartsvriendin Kassie (Jennifer Aniston) toch wel heel erg op hem lijkt en zelfs zijn neurotische karakter heeft. Als kijker word je geacht mee te leven met Wally, die immers ook als verteller optreedt. Jammer genoeg blijft hij de hele film lang een aggressieve navelstaarder, die met zijn cynisme iedereen afstoot. Wat hier nu lollig aan is? (Fritz de Jong)