Een buitenstaander in een achterlijk gehucht: origineel is de Deense thriller Terribly happy niet, maar de strakke beelden en onverwachte wendingen houden de aandacht vast.

Terribly happy - lees die titel vooral ironisch - begint klassiek: de jonge agent Robert (Jakob Cedergen) heeft iets geflikt en wordt als straf van Kopenhagen naar een zompig gehucht overgeplaatst. De buitenstaander krijgt er niet echt een warm welkom, want men had een local als agent gewild. Als de met de agressiefste kerel in het dorp getrouwde Inglise (Lene Maria Christensen) tegen Robert fluistert dat in het gehucht mensen spoorloos verdwijnen, is de toon gezet.

Natuurlijk denkt de agent - het hoort bij het genre - de bewoners even snel gevoel voor law and order bij te brengen, maar hij raakt verstrikt in het wespennest als de door haar man in elkaar geslagen Inglise bij hem op de stoep staat. De vrouw is 'de modder, koeien en rubberlaarzen' zat en ziet in de agent, die ook nog in het reine moet komen met demonen uit zijn verleden, een kans om een nieuw leven te beginnen. Haar ruige echtgenoot vindt dat geen goed idee.

Regisseur Henrik Ruben Genz plaatst zich met Terribly happy in de traditie van het-is-niet-pluis-op-het-plattelandgenre. Hij heeft goed gekeken naar David Lynch, maar zich ook laten inspireren door de western. In de film komt zelfs een heuse shoot out-variant voor. Soms dreigt Terribly happy onbedoeld een parodie te worden, maar de film blijft steeds net aan de serieuze kant van de streep.

Het resultaat is een strakke thriller met als sombere strekking dat het individu kansloos is in een benauwende, ziekelijke gemeenschap. Het is aanpassen ('We doen de dingen hier op onze manier') of in het niets verdwijnen, waarbij het reuze handig is als er een moeras in de buurt is.

JOS VAN DER BURG