Vijf jaar geleden verklaarde de maker van Superman returns dat zijn film aansloot op de uit de jaren tachtig stammenden Superman 1 en 2, maar dat de vervolgfilms 3 en 4 vergeten moesten worden. Wie niet in de materie geschoold was mocht er zelf chocola van maken, en dat viel niet mee. Met Tron: legacy maakt Disney het niet zo bont, maar de omslachtige discussies tussen de personages over de gebeurtenissen in Tron (1982) doen vermoeden dat men bij deze vervolgfilm de bui wel zag aankomen. De peperdure film roept de vraag op waarom men de goeddeels vergeten voorganger niet gewoon aan een herverfilming onderwierp. Tron werd een flop in het jaar van Spielbergs E.T., maar de film over een computerprogrammeur die in zijn eigen spelprogramma belandt was beslist baanbrekend, en zelfs profetisch.
Vernieuwend was de eerste toepassing van computeranimaties, profetisch bleek de schets van een opkomende industrie waarin het werk van creatieve idealisten door gehaaide zakenlieden ten gelde wordt gemaakt.Tron: legacy doet dat laatste nog eens dunnetjes over, maar niemand zal nog opkijken van een richtingenstrijd die Windows versus Linux in herinnering roept. De door Garrett Hedlund vertolkte held is de zoon van Tron-programmeur Jeff Bridges, die in zijn virtuele gevangenschap een oude Zen hippie is geworden, maar er ook als jonge despoot opduikt. De acteur is daartoe met behulp van computeranimatie dertig jaar jonger gemaakt. Het oogt vreemd, maar dat is inhoudelijk geen probleem omdat de meeste personages in de spelwereld computerprogramma’s zijn.
Op het dramatische vlak doet Tron: legacy aan The matrix reloaded denken: Hedlund moet voortdurend aan anderen vragen waar hij is, wat hij moet doen en wie hem kan helpen om zijn verdwenen vader uit de spelwereld te bevrijden. De 3D-film is deels in 2D opgenomen en afgewerkt, maar de bril dient volgens voorschrift voortdurend gedragen te worden. Alle scnes in de aardse realiteit ogen echter prima zonder bril. Dat scheelt veertig minuten vermoeiend gestaar in de duisternis, want voor een 3D film is Tron: legacy erg donker. Het verhoogt de esthetische meerwaarde van het spel met lichtlijnen, maar zorgt er ook voor dat snelle actiescènes zelden inzichtelijk zijn.
Debuterend regisseur Joseph Kosinski neemt in zijn visuele aanpak grotere risico’s dan de heren van Daft Punk in hun muziek doen. Tron werd muzikaal ondersteund door synthesizerpionier Wendy Carlos, die eerder twee keer met Stanley Kubrick samenwerkte.
Je zou verwachten dat het Franse discopop duo de gelegenheid te baat nam om ook eens goed gek uit te pakken, maar hun werk bootst hoofdzakelijk het gangbare actiefilmgedreun uit Hollywood na. Het draagt ertoe bij dat Tron: legacy ook voor een verstokte Tron-fan als ondergetekende een flinke teleurstelling is.
(Bart van der Put)
