Met een hondstrouwe achterban en zeventig miljoen verkochte boeken op haar naam wordt schrijfster Stephenie Meyer als het Amerikaanse antwoord op JK Rowling beschouwd. Waar christelijke lobbygroepen zich tegen het vermeende occultisme van Rowling's Harry Potter keerden, krijgt Meyer kritiek van een geheel andere orde. Haar door tienermeisjes verslonden Twilight romans worden door feministen verfoeid, omdat de heldin zich veel te braaf en passief opstelt, en haar lot voortdurend in mannelijke handen legt.

Dat de Mormoonse Meyer een stichtelijke moraal predikt bleek uit het vorig jaar verschenen Twilight, het eerste deel uit een kwartet verfilmingen van de boekenreeks. De serie draait om het tienermeisje Bella, dat op haar nieuwe school verliefd wordt op de mysterieuze Edward, lid van een vampierklan die het drinken van menselijk bloed in de ban deed en ook heel goed tegen zonlicht bestand blijkt. De liefde is wederzijds, maar werd in de eerste film niet beklonken, want de jongen wil Bella's ziel niet tot een eeuwigdurende verdoemenis veroordelen.

Na twee uren vol smachtende blikken, kiest Edward er in het begin van The twilight saga: new moon voor om grote afstand tot Bella te nemen. Daarop ziet concurrent Jacob zijn kans schoon, maar deze Adonis blijkt na wat romantische toenaderingen eveneens behept met een monsterlijke aandoening: hij is een weerwolf, en worstelt dus ook met een beestachtige inborst. De symboliek ligt er bij Meyer duimendik bovenop: jongens zijn leuk, maar meisjes mogen nooit vergeten dat ze moeite hebben om hun driften te beteugelen.

Die boodschap kwam in de voorganger al luid en duidelijk over, waardoor New moon in hoofdlijnen een weinig verrassende herhaling van zetten is geworden.

Regisseur Catherine Hardwicke legde in Twilight veel nadruk op universeel herkenbaar puberleed, haar opvolger Chris Weitz (The golden compass) schiet juist daarin flink tekort, waardoor de romantische verwikkelingen het vluchtige karakter van een soapserie krijgen. Het is dan wel een soap waarin af en toe wat weerwolven opduiken, maar van de weinig imposante computertrucages gaat geen enkele dreiging uit.

Voor de keurig afgebakende doelgroep zal dat waarschijnlijk bijzaak zijn: er wordt weer langdurig gesmacht naar een onbereikbare liefde, en de gevaarlijke jongens zien er prachtig uit. Edward-vertolker Robert Pattinson hangt al een jaar in menig tienerkamertje aan de muur, maar speelt in zijn eigen stervehikel slechts een bijrol. Niet getreurd: volgend jaar is hij terug in The twilight saga: eclipse, en dan is de koek nog niet op.

DOOR: BART VAN DER PUT
FOTO: OUTNOW.CH