Actiespecialist Tony Scott zou zelfs het openen van een envelop nog spannend kunnen verfilmen. Met zijn beweeglijke camera en zijn hyperactieve montage wekt de maker van Top Gun en Enemy of the state steevast de indruk van grote opwinding. Zelfs als er in feite weinig aan de hand is. Die vaardigheid komt goed van pas in Unstoppable, waarin we anderhalf uur kijken naar een vrachttrein die door een personele blunder onbemand is gaan rijden en die misschien wel in volle vaart gaat ontsporen. De trein zit vol met een explosief goedje en wordt daarom omschreven als een projectiel zo groot als een wolkenkrabber.
Maar hoe dramatisch dat ook klinkt: het levert geen echt drama op. Hoewel de film gebaseerd is op een ware bijna-ramp, voelen alle pogingen om de kijker erbij te betrekken gekunsteld aan. Zo dreigt de weglooptrein aanvankelijk te gaan botsen met een boemel vol met schoolkinderen, die - o ironie! - les krijgen over veiligheid op het spoor.
Vervolgens draait het vooral om de manmoedige pogingen van een andere tegenligger om de losgeslagen trein te stoppen. Denzel Washington en Chris Pine proberen een ongeluk te voorkomen, in hun vlakke vertolkingen van een spoorwegveteraan en diens grasgroene collega. Daarbij krijgen ze tegenwerking van karikaturale managers, die alleen maar bang zijn voor kapitaalverlies en reputatieschade.
De twee helden komen helaas al net zo karikaturaal uit de verf. Het enige personage zonder een geloofwaardigheidsprobleem is die onverstoorbaar doorpuffende diesellocomotief.

(Fritz de Jong)