In The Da Vinci Code liep Tom Hanks rond met een overjarig nozemkapsel dat ter hoogte van zijn nek eindigde in een potsierlijk matje. In Angels & demons, de tweede speelfilm naar een boek van Dan Brown, is Hanks' haardracht beter toegesneden op het academische beroep van zijn personage Robert Langdon. In The Da Vinci Code zagen we hoe de symboliekprofessor uit Harvard betrokken raakte bij een geheimzinnig complot rond de stamboom van Christus. Het Bernini Mysterie, dat als bron diende voor Angels & Demons, speelt eigenlijk eerder. De filmversie doet echter meer denken aan een vervolg, al was het maar omdat Hanks er zichtbaar ouder en wijzer uitziet. En beter geknipt dus.
In The Da Vinci Code speelde Hanks in wezen de klassieke rol van de ten onrechte beschuldigde man, die we kennen uit de thrillers van Alfred Hitchcock. Dat leverde enerverende achtervolgingen op, maar ook wel heel veel gebabbel om uit te leggen waarom Hanks het nu weer op een hollen moest zetten, op weg naar de volgende toeristische attractie waar een mystiek-religieuze aanwijzing verstopt zou liggen.
De plot van Angels & Demons lijkt eerder gemodelleerd naar de seriemoordenaarsthriller Seven. Het Vaticaan roept de hulp van Langdon in, om een religieuze moordenaar tegen te houden, die vier invloedrijke kardinalen gijzelt om ze te martelen en te doden. De aanwijzingen voor Langdons puzzeltocht door katholiek Rome zijn verscholen in enkele cryptische dichtregels, die aanwijzingen bevatten over de plaatsen waar de toekomstige misdrijven zullen gaan plaatsvinden.
Als klap op de vuurpijl belooft de schurk het Vaticaan weg te vagen met een bom die is gemaakt van antimaterie. In een pseudowetenschappelijke openingsscène zien we hoe dit goedje (of beter gezegd anti-goedje) wordt aangemaakt in CERN, de beroemde deeltjesversneller in Zwitserland.
Na het verschijnen van Browns boek weersprak het internationale samenwerkingsinstituut de onzinnige wetenschappelijke claims van Brown op een boeiende webpagina. Dat weerhield de makers van Angels & demons er niet van om aan al die hocuspocus met antimaterie een onhoudbare theorie op te hangen over de wenselijkheid van een toenadering tussen religie en wetenschap.
Realistischer lijkt het beeld dat de film schetst van het gekonkel achter de schermen bij het verkiezen van een nieuwe paus. Aan het begin van de film is de oude kerkvader net overleden, en mag zijn jeugdige assistant (Ewan McGregor) tijdelijk de pauselijke scepter zwaaien. Halverwege de film horen we deze priester vertellen dat hij vroeger piloot was in de luchtmacht. Als de pater zover is om zijn vroegere vlieghobby weer op te pakken legt het scenario het voor de zekerheid nog maar eens uit. Al net zo lomp is een scène waarin twee wetenschappers, die overduidelijk goed thuis zijn in het werk van wetenschapspionier Galileo Galilei, elkaar nog maar eens op schoolkrantniveau de basale feitjes omtrent diens conflict met de katholieke kerk uitleggen.
De uitleggerige krukdialogen worden gelukkig gecompenseerd door een spannend voortjakkerende plot, waarin de tijdsdruk voortdurend voelbaar is. Net als The Da Vinci Code grossiert de film bovendien in mooie plaatjes van toeristische trekpleisters. Wie een uitstapje naar Rome wil maken, maar niet meer dan een avondje van huis kan, heeft in Angels & Demons de ideale toergids gevonden.
Fritz de Jong
