Lef kan de Spaanse regisseur Rodrigo Cortes niet ontzegd worden. Bij zijn tweede speelfilm Buried legt hij zichzelf beperkingen op waar de meest ervaren filmmakers resoluut voor zouden bedanken. De film maakt de toeschouwer deelgenoot van de ontberingen van een man die ontdekt dat hij levend begraven is, en doet dat door de kist geen seconde te verlaten.
Het is een dwingend concept, dat de beoogde beklemming alleen oproept indien de makers hun eigen regels huldigen en de geloofwaardigheid geen moment tarten. Cortes komt er wonderwel mee weg: hij brengt de spanning behendig naar een kookpunt, zonder vals te spelen.
De film begint in het aardedonker, tot we het kenmerkende geluid van een Zippo-aansteker horen en vervolgens de paniek in het gezicht van acteur Ryan Reynolds ontwaren. Hij verzet zich, maar de planken geven niet mee, en het gedempte geluid maakt duidelijk dat hij daadwerkelijk ter aarde besteld is.
Na enige tijd gaat er een mobiele telefoon af. Het scherm geeft Arabisch schrift weer, de beller eist 'five million money'. Het onfortuinlijke slachtoffer benadrukt dat hij in Irak slechts als ingehuurde vrachtwagenchauffeur werkzaam is. Het antwoord is
 even helder als gruwelijk: 'you American, you soldier'. Wie moet hij bellen om het losgeld veilig te stellen?
Buried is niet de eerste film waarin iemand levend begraven wordt. Het gegeven is minstens zo oud als Edgar Allan Poe's klassieke verhaal The premature burial, dat in 1962 werd verfilmd. Er volgden vele variaties op het thema, maar Buried kan zich dankzij de komst van het mobieltje volledig ondergronds afspelen.
Scenarioschrijver Chris Sparling buit de mogelijkheden en beperkingen van de levenslijn optimaal uit, en de Iraakse locatie maakt uitleg over het hoe en waarom overbodig. Niet alles in Buried werkt even goed, maar Cortes, Sparling en Reynolds weten de toenemende beklemming, frustratie en wanhoop anderhalf uur lang invoelbaar te maken. Het is een knap uitgevoerd huzarenstuk. Het einde mag er ook wezen.

(Bart van der Put)