Jonge Europese genrefilmmakers kunnen tegenwoordig op de warme belangstelling van Amerikaanse producenten rekenen. Tegen de lokroep van Hollywood zijn weinigen bestand, en dat is begrijpelijk, want de commerciële filmindustrie gaat er een stuk slagvaardiger te werk dan in de meeste Europese landen, zeker waar het de produktie van horrorfilms betreft. Of regisseurs er goed aan doen om hun Amerikaanse loopbaan met een herverfilming van een oud succes te beginnen is echter de vraag, want de meeste herverfilmingen van de laatste jaren maken een teleurstellend zwakke en plichtmatige indruk.

De uit Barcelona afkomstige broers Ëlex en David Pastor leken bij hun Amerikaanse filmdebuut in 2006 het geluk aan hun kant te hebben, want Carriers is geen herverfilming of vervolgfilm, maar een eigenzinnige thriller met een apocalyptisch thema. De film opent met idyllische amateuropnamen van twee broertjes die op het strand met elkaar stoeien, waarna we hen als twintigers met twee vriendinnen in een desolaat landschap terugzien. De vier zijn onderweg naar hetzelfde strand, in een wereld die volkomen ontwricht is door een dodelijke grieppandemie.

De angst voor besmetting maakt de reis tot een hachelijke onderneming, want iedereen kan een carrier, ofwel een virusdrager zijn. Dat gegeven maakt de film hoogst actueel, en dat is ongetwijfeld een van de redenen waarom Carriers drie jaar na de productie alsnog in de bioscoop verschijnt. De andere reden hangt samen met het succes van de recente Star trek film: een van de broers wordt vertolkt door Chris Pine, die we inmiddels kennen als de nieuwe Enterprise gezagvoerder James Tiberius Kirk.

In Carriers speelt Pine geen innemende lefgozer, maar een onuitstaanbare bullebak, die zijn reisgenoten uit ogenschijnlijk egoïstische motieven het leven zuur maakt. Gaandeweg wordt duidelijk dat hij zich volledig door een overlevingsinstinct laat leiden en met schuldgevoelens worstelt. Ook de andere personages zijn beter uitgewerkt dan de schetsmatige karakters die we doorgaans in het genre aantreffen, waardoor de dramatische spanning de sterkste troefkaart van de film is.

Thematisch gezien lijkt Carriers beïnvloed door het werk van zombiekoning George Romero, maar het ontbreekt de film aan echte gruwel, en dat haalt de angel uit de onderneming. Of de gebroeders Pastor het in 2006 zo bedoeld hebben is onduidelijk: mogelijk is er sinds de opnamen nog flink aan Carriers gesleuteld, zoals de bondige lengte van nog geen anderhalf uur doet vermoeden. Ondanks de gebreken maakt de film geen slechte indruk. Het is dus te hopen dat de regisseurs in de toekomst een producent vinden die hun talent en werk beter op waarde weet te schatten.

DOOR: Bart van der Put