Het interessantste aan de liefde is de liefde bedrijven.
'Het interessantste aan de liefde is de liefde bedrijven. Alleen jammer dat je daar een man bij nodig hebt.' Het zijn krasse woorden van de jonge Gabrielle 'Coco' Chanel (Audrey Tautou), toen deze wereldberoemde couturier nog als onderbetaalde naaister en middelmatig zangeresje de kost verdiende.
De boodschap is duidelijk. Coco gelooft in Coco avant Chanel niet in Echte Liefde, of in een prins op het witte paard. Waar haar zus Adrienne (Marie Gillain) hopeloos verliefd wordt op een getrouwde edelman, houdt Coco er een erg zakelijke houding op na. Wanneer ze een affaire begint met de Franse aristocraat Etienne Balsan (Beno"t Poelvoorde) doet ze dit niet uit liefde, maar vanwege zijn connecties. En de seks? Tja, die hoort er nu eenmaal bij.
Regisseuse Anne Fontaine richt zich in Coco avant Chanel bewust op Coco's jonge jaren. Hoe ze zich als eenvoudig naaistertje, opgegroeid in een weeshuis, in de wereld van de beau monde toch haar eigen karakteristieke stijl ontwikkelde. In een wereld vol pronkerige suikertaarten, geloofde Coco in jurken zonder korset, in schoenen zonder hakken en in hoeden zonder prullaria. En casual chic was geboren. Zelfs de Chanel-analfabeet zal bepaalde kledingstukken herkennen, zoals de blauw-wit gestreepte sweater, de witte pyjama met zwarte randjes en de Chanel-roze mantelpakjes.
Voor het overgrote deel is de film geslaagd. Het slappe koord dat Coco in haar relatie met Balsan bewandelt blijft intrigeren. Balsan is aanmatigend, verbergt haar voor zijn echte vrienden en probeert haar meerdere malen, overigens tevergeefs, te dumpen. Wanneer Coco toch in zijn vriendenkring weet binnen te dringen, wordt ze gedwongen tijdens feesten en partijen zijn gasten te entertainen met opvoeringen van Qui qu'a vu Coco, het liedje waaraan ze haar bijnaam dankt. Toch is ze beter af dan haar zus Adrienne, die gedwee en opgedoft in haar gouden paleisje blijft wachten tot haar prins eindelijk zijn vrouw verlaat. Met andere woorden: qua minnaars kan je het slechter treffen.
Maar met de intrede van Arthur 'Boy' Capel (Alessandro Nivola) gaat het mis. Coco, die nooit in de liefde geloofde, wordt plotseling toch door de bliksem getroffen. Boy is, in tegenstelling tot Balsan, niet bang om met haar in gezelschap te worden gezien - hoewel hem dat er niet van weerhoudt er ook andere affaires op na te houden.
Net zoals in Becoming Jane, waar de carrière van schrijfster Jane Austen wordt verklaard aan de hand van een ongeconsumeerde liefde, zo ook wordt in Coco avant Chanel Coco's woelige leven teruggebracht tot een eenvoudig liefdesdrama - haar connectie met Sergej Dhiagilev en zijn Ballets Russes, haar vermeende affaire met componist Igor Stravinksy (zie daarvoor aankomende december Coco Chanel & Igor Stravinksy van Nederlander Jan Kounen) en haar beruchte relatie met een Nazi-spion worden gemakshalve even overgeslagen. Voor de vrouw die eerder de noodzaak van een man bij het liefde bedrijven betreurde, speelt een man hier een wel erg belangrijke rol. Dat is pas jammer.
BREGTJE SCHUDEL
