Timur Bekmambetov brak in Rusland kasrecords met het eigenzinnige vampierspektakel Nochnoy dozor (2004), dat als Night watch ook elders succes had, een vervolg kreeg en de maker naar Hollywood bracht. Bekmambetov is als producent verantwoordelijk voor de Amerikaaans-Russische coproductie The darkest hour, waarin Moskou dit keer als decor voor de apocalyps wordt benut.

Vergeleken met het kleurrijk exotische Night watch pakt de film van regisseur Chris Gorak teleurstellend flets uit. Om een Amerikaans publiek te paaien draait het scenario om twee jonge Amerikanen, die op zakenreis in Moskou stranden wanneer onzichtbare krachten de bevolking letterlijk tot as reduceren. Met twee toeristes zoeken de jonge ondernemers een veilig heenkomen, in een uitgestorven metropool die hen volkomen vreemd is. Terwijl de oppervlakkig geschetste helden onverschillig stemmen, gaat er van de onzichtbare vijand weinig dreiging uit. Dat doet denken aan M. Night Shyamalan's roemruchte The happening, dat bewees dat een horrorfilm met een volkomen abstracte dreiging bespottelijk kan uitpakken. In The darkest hour veroorzaakt het onheil elektrische storingen, en dragen de overlevers gloeilampen om de vijand tijdig te kunnen lokaliseren. Spaarlampen zijn vermoedelijk nutteloos.
De film komt slechts in één scene echt tot leven, wanneer de helden op een excentrieke Russische uitvinder stuiten.
Het maffe heerschap zou in Night watch niet hebben misstaan, en The darkest hour had ongetwijfeld baat kunnen hebben bij meer van dat
 soort amusante personages. Kosten noch moeite werden gespaard om de ondergang van de wereld in 3D in Moskou op te nemen, maar dat novum kan de film niet redden. Debuterend scenarioschrijver Jon Spaihts en regisseur Chris Gorak schieten danig tekort, maar Bekmambetov kan nog niet worden afgeschreven. Momenteel legt hij in Hollywood de laatste hand aan het zomerspektakel Abraham Lincoln: vampire hunter, dat hopelijk net zo vermakelijk wordt als zijn Amerikaanse debuut Wanted.

Bart van der Put