Direct na de feestelijke premiere van De eetclub werd de film voor de camera van RTL-Boulevard afgebrand door schrijfster Saskia Noort, die het einde van haar gelijknamige boek veel beter vond. Niet erg chique natuurlijk. Maar hadden Noort en andere premièrecritici gelijk, en deugt er niets van De Eetclub? Dat valt best nog een beetje mee.
De geforceerde ontknoping lijkt inderdaad afkomstig uit een matige aflevering van een Duitse Krimi. Maar voor het zover is doet regisseur Robert Jan Westdijk iets waarin hij in zijn eerdere films Zusje en Siberia uitblonk: het neerzetten van een
 geloofwaardig wereldje. In dit geval is dat de habitat van rijk levende echtgenotes in het Gooi, die in hun onpersoonlijke woonbladeninterieurs de verveling verdrijven met grote bellen wijn en geroddel. En af toe wat overspel om al dat geroddel te
 voeden.
We leren de nieuwe rijken kennen door de ogen van een nieuwkomer, door Bracha van Doesburgh neergezet als een naïef tutje. Tijdens de bijeenkomsten van het vrouweneetclubje uit de titel blijkt al snel dat de fraaie façades een boel rottigheid verbergen.
In de eet- drink- en ruzie-sessies krijgt het sterke acteursensemble alle kans om zich te bewijzen. Daarbij onderscheidt Halina Reijn zich met haar gedreven vertolking van een vriendin, die zwaar is aangeslagen na een tragische brand.
Snel daarna begint De eetclub helaas steeds meer te draaien om niet al te geloofwaardig uitgewerkte thrillerintriges. Om te verhullen dat echte spanning ontbreekt is de film van begin tot eind volgesmeerd met opdringerige thrillermuziek.
Zou het de schuld zijn van scenarist Westdijk, of ging het al mis in het (door mij niet gelezen) boek van Noort? Hoe dan ook: dit clubje 'desperate housewives' had een betere misdaadplot verdiend.

(Fritz de Jong)