Voor jonge kleuters valt in de bioscoop weinig te beleven. Alleen daarom zou je eigenlijk een doelgroepfilm als De sprookjesboom moeten toejuichen.

Bekende sprookjesfiguren die een belangrijke rol spelen in sprookjespark De Efteling beleven een avontuur dat met 73 minuten niet te lang zou moeten zijn voor de allerjongsten. Toch lijkt deze gapend saaie geschiedenis wel een eeuwigheid te duren.
De film borduurt voort op de korte sprookjesverhalen die regisseur Hans Walther eerder op televisie bracht. Die verhaaltjes waren kort genoeg om de aandacht af te leiden van de povere animatiekwaliteit. Op een bioscoopscherm springen de tekortkomingen van Walthers' motion capture juist extra in het oog.
De mocaptechniek, waarbij echte acteurs de bewegingen van animatiefiguurtjes aansturen, werd onlangs nog in zijn meest geavanceerde vorm ingezet in Steven Spielbergs virtuoze Kuifjefilm. Helaas doet de motion capture in De sprookjesboom eerder denken aan dat andere project van Hans Walther: de volkomen wezenloze en tergend lelijk geanimeerde 'satire' Café de Wereld.
Er valt opmerkelijk weinig lolligs of spannends te beleven met Kleinduimpje, de Grote Boze Wolf en Assepoester, wanneer zij door een magische poort in het Winterland belanden. Ze kunnen alleen terugkeren naar hun geliefde Sprookjesbos door enkele puzzeltjes op te lossen, met behulp van een kaart. Die opzet doet denken aan de educatieve, maar o zo saaie tekenfilmpjes over Dora the explorer. Dat geldt ook voor de pogingen van de gemene heks om de terugkeer van onze vrienden te blokkeren. Als zelfs de slechterik in een kinderfilm niet één leuke grap maakt, dan weet je pas zeker dat het scenario niet deugt.

Fritz de Jong