Wie in een grijs verleden wel eens een Dik Tromfilm zag in een dorpshuis of een buurtbios mag die herinnering meteen weer opbergen. De als speelfilmregisseur debuterende Arne Toonen bewerkte de oeroude verhalen van Johan C. Kievit tot een uitbundige familiekomedie die in niets doet denken aan de oubollige jeugdfilms van weleer..
De film opent als een kleurrijke ode aan de dikheid. Omringd door vrolijk smikkelende smulpapen doet Dik Trom mee aan een kampioenschap ‘bommetje’ springen, dat glansrijk wordt gewonnen door de stevig gebouwde knaap. Dan krijgt pa Trom - door Marcel Musters met goesting vertolkt als een kok van het romige leven een eigen restaurant aangeboden. Probleem: het etablissement staat in het plaatsje Dunhoven, dat wordt bevolkt door fitnesstypes die alleen maar groente en tofu eten. Zelfs tijdens de lessen op school moeten de kinderen hier nog calorieën wegtrappen op hun trainingsfietsen.
De botsing tussen de bourgondische familie Trom en dat dorp vol gezondheidsfreaks is geestig uitgewerkt, waarbij Eva van der Gucht effectief de grenzen van de wansmaak opzoekt als de volumineuze moeder die onder indruk van de viriele sportschoolhouder Thijs Römer fanatiek aan het lijnen slaat.
Ondertussen wordt Dik verliefd op de superslanke dochter van een dieetgoeroe. Dat levert ruzie op met de pestkop van de school, die ook een oogje op haar heeft.
Helaas openbaren zich hier de minder sterke kanten van de film: de 12-jarige Michael Nierse zet weliswaar een olijk-charmante Dik Trom neer, maar over de hele linie zijn de kindacteurs niet geweldig geregiseerd. De scènes waarin Dik gepest wordt missen bovendien venijn en originaliteit: er moeten toch wel inventievere scheldwoorden voor dikke mensen te verzinnen zijn dan het uitentreuren herhaalde ‘vetklep’?
Heel wat origineler is de vormgeving, die vooral voortborduurt op het campfestijn Ja Zuster, Nee Zuster. Dik Troms kleurrijke jarenvijftigstadje Dikkedam is mooi afgezet tegen het aangeharke Dunhoven, met zijn spierwitte Amerikaanse familiehuizen, en zijn bevolking die lijkt weggelopen uit een aerobicsvideo uit de jaren tachtig. De filmmakers verdienen een extra ster voor hun tegendraadsheid. Hun liefdevolle portret van de vet van het leven genietende familie Trom neemt een vrolijk loopje met de heersende trend van gezonde voeding, lichaamsbeweging en antiobesitascampagnes.

(Fritz de Jong)