Niemand is normaal is de boodschap in de innemende verfilming van Paul van Loons populaire kinderboek Dolfje Weerwolfje. Het jochie Dolfje (mooi debuut van Ole Kroes) heeft het gevoel dat hij anders is dan anderen. Het lukt iedereen in zijn klas om in de gymzaal in de touwen te klimmen, maar hem niet. Ook thuis voelt hij zich anders. Als zijn vader (Remko Vrijdag) en moeder (Kim van Kooten) hem uitleggen dat hij hun pleegkind is, is dat geen opluchting.
Op zijn zevende verjaardag vertaalt zijn gevoel van anderszijn zich ook fysiek: er groeit een vacht en even later is hij een schattig weerwolfje met een brilletje. ‘s Ochtends, als hij weer een mensenkind is, mist de buurvrouw (grappige Trudy Labij) een kip. Bij iedere volle maan verandert Dolfje in een weerwolf, waarna hij ‘s morgens weer als jongetje wakker wordt. Hoe lang kan hij zijn geheim, dat hij deelt met zijn broer Timmie (Maas Bronkhuyzen), verborgen houden?
Met Dolfje weerwolfje laat Joram Lürsen zien dat hij kinder- en jeugdfilms met een warm kloppend hart kan maken. Dolfje woont in een straatje, waarin de sfeer bijna ouderwets knus is. ‘s Avonds zit het jochie met zijn broer en ouders gezellig te ganzenborden. Met de sfeer zit het wel goed in Dolfje Weerwolfje en ook het acteren is uitstekend, alleen loopt het verhaal wat minder soepel. De boodschap dat iedereen anders is, dus dat Dolfje zich geen buitenbeentje hoeft te voelen, ligt er wat dik bovenop. We horen dat niemand gewoon is, dat gewoon saai is, dat echt is wat je voelt, dat ieder mens een wolf in zich heeft, en dat er altijd meer kinderen rondlopen die blind, arm of beugeldragend zijn. Gelukkig staat er veel grappigs tegenover, zoals het gedoe met de schooluitvoering van Peter en de Wolf. Herkenbaar voor iedere ouder met kinderen in de schoolleeftijd.

(Jos van der Burg)