Vanaf de poster kijkt Theo Maassen je dreigend aan, een echte Schwarzenegger-kop. En de plot van Doodslag, waarin een man doldraait en het recht in eigen hand neemt, doet vooraf vermoeden dat Theo er weer eens als een dolle TBS'er tegenaan zal gaan. En uiteindelijk doet ie dat, inderdaad.

Maar Doodslag is geen Amerikaanse film waarin de held of antiheld onrecht bevecht. En zeker geen film waarin recht en onrecht, goed en fout eenzijdig of eenduidig zijn. Het psychologische drama dat achter het verhaal schuil gaat, heeft een ongekende diepte. Uiteindelijk zijn er geen schuldigen, maar alleen slachtoffers. Doodslag is actueel. Afgelopen weekend nog werden 110 agenten en hulpverleners slachtoffer van geweld. Zo ook hoofdpersoon Max – Theo Maassen - die zich uit een noodsituatie tracht te redden door te slaan - te hard. De gevolgen zijn enorm.
Max wordt ontslagen, vervolgd en verguisd. Maar ook vereerd als de man die het tegen 'kut-Marokkanen' opnam. Max wordt een speelbal van een middelmatige, maar mediamieke cabaretier en krijgt het natuurlijk aan de stok met de vrienden van de dode jongen. Het is geen gemakkelijke film, niemand komt blij de zaal uit. Theo Maassen is erg goed in moeilijk kijken en dat komt hem goed van pas. Misschien niet de sterkste acteur van het land, maar hij is goed in staat dit sterke verhaal kracht bij te zetten.
Deze allereerste echt Eindhovense film is er meteen een om trots op te zijn. Of het nu gaat om het scenario van Marcel Lenssen, de muziek van Stuurbaard Bakkebaard, de hoofdrol van Theo Maassen of de sterke bijrol van de stad en haar bewoners: alles is op hoog niveau.
Eindhovenaren kunnen extra genieten door alle bekende en minder bekende stadsgezichten. En mensengezichten, want ook de figuranten zijn puur Eindhovens.

Peter Borgers