Het zevende en laatste boek van Harry Potter wordt uitgesmeerd over twee films. Op die beslissing was veel kritiek: de formule zou worden uitgemolken en de consument uitgeknepen. Op basis van het eerste deel lijkt de kritiek onterecht: de makers hebben zich wel degelijk laten leiden door inhoudelijke overwegingen. Ze hebben het aangedurfd om de sombere en ingetogen toon van de eerste hoofdstukken uit J.K. Rowlings boek over te nemen. Zonder de tegenwoordig bijna onvermijdelijke 3D-brilletjes af en toe zelfs zonder de gebruikelijke doorgecomponeerde filmmuziek. De film neemt zijn kijkers serieus en gaat er vanuit het publiek bij de vorige afleveringen goed genoeg heeft opgelet om de complexe plot te kunnen volgen. Omdat zijn mentor en beschermheer Dumbledore aan het eind van deel 6 vermoord is ziet tovenaarsleerling Harry Potter geen reden om nog terug te keren naar magieschool Hogwarts. Samen met zijn vrienden Ron en Hermione besluit hij verder te zoeken naar de Horcruxen, macabere voorwerpen waarin hun aartsvijand Voldemort delen van zijn verknipte ziel heeft opgeslagen. Het opsporen en vernietigen van de Horcruxen lijkt de enige manier om de Heer van het Duister en diens fascistoide aanhangers definitief te verslaan. De zoektocht brengt de vrienden ver weg van de bewoonde wereld. Nog nooit waren Harry en de zijnen zo op zichzelf teruggeworpen, moederziel alleen in een duister bos of op een kale bergrug, opgejaagd door Voldemorts steeds machtigere handlangers. Onderlinge spanningen blijven niet uit tijdens de langdurige kampeertrip. Het knettert vooral tussen de weifelende Harry en de jaloerse Ron, waarbij opvalt dat Rupert Grint enorm gegroeid is in de rol van Ron. Het verblijf in niemandsland levert ook een prachtig verstilde scene op waarin Harry en Hermione onverwacht beginnen te dansen op een melancholisch lied van Nick Cave, als tegenwicht tegen hun hopeloze situatie. Zoals elke Potterfilm bevat ook deze aflevering de nodige actiescenes, waarin de nadruk ligt op magische confrontaties en wonderbaarlijke ontsnappingen. Maar het hoogtepunt is een lyrische scene die zich bijna loszingt van de plot. Begeleid door een werkelijk schitterende, uit schaduwen opgetrokken animatiesequentie horen we Hermione een tovenaarssprookje voorlezen, waarin de betekenis van de Dodelijke Relieken uit de filmtitel uit de doeken wordt gedaan. De legendarische objecten hebben de aandacht getrokken van Voldemort, omdat hij meent dat deze hem onoverwinnelijk zullen maken. De film eindigt met die conclusie, en de belofte van een ronduit spectaculaire afwikkeling. Helaas moeten we daarop nog wachten tot volgend jaar zomer.

(Fritz de Jong)