De sterkste scene uit The iron lady, het levensverhaal van Margaret Thatcher, met een sublieme Meryl Streep in de hoofdrol, speelt zich af vlak voor Thatcher zal uitgroeien tot de dominante figuur in de Britse politiek en op het wereldtoneel.

Twee van haar mannetjesmakers proberen haar een make over te geven, die van een idealistische kruideniersdochter
een staatsvrouw zal maken. De manier waarop de mannen voorzichtig hun punt proberen te maken en Streep/Thatcher de hakken in het zand zet geven de film precies de scherpe, geestige toon die een dergelijk verhaal nodig heeft. En het gaat over transformatie, waarmee onze aandacht ook op de formidabele manier waarop Streep haar belichaamd wordt gericht, zowel als jonge politica, op het toppunt van haar macht en als oude vrouw. Maar scenarioschrijver Abi Morgan en regisseur Phyllida Lloyd (die Streep eerder regisseerde in de Abba-musical Mamma Mia!) proberen niet de vrouw en haar tijd te duiden vanuit een specifieke episode zoals The queen zo treffend deed; ze nemen life en times van Thatcher in zijn geheel op de schep. In de opening van de film zien we de inmiddels hoogbejaarde en dementerende Thatcher als oud vrouwtje op straat, op weg naar een winkel om een pak melk te kopen.
Het wordt als snel duidelijk dat ze aan haar verzorgers is ontkomen. Als verwarde oude vrouw (kom maar door met die Oscar voor Streep) worstelt ze met de demomen van het verleden; ze kan zich nog steeds niet neerleggen bij de dood van haar man Dennis (Jim Broadbent), die haar dan ook voortdurend voor de voeten loopt en verschillende episoden uit haar loopbaan komen langs.
De context van de flashbacks is de verwarring van een hoogbejaarde; een standpunt dat empathie oproept, maar het lastig maakt om de keiharde en polariserende staatsvrouw daarachter te zien.
Uiteindelijk krijgen we de verschillende actes van de carriere van Thatcher in vogelvlucht, de bomaanslag, de mijnwerkerstaking, de Falklandoorlog, de speciale relatie met Ronald Reagan (een scene met een weinig overtuigende (lookalike), zonder dat we iets leren over hoe de wereld tegen Thatcher aankeek - en nog steeds kijkt.
De film is vooral in de Britse pers streng beoordeeld als een film die de trauma's van de Thatcher-jaren heeft laten liggen.
Maar Streep wordt alom geprezen voor haar vertolking van de beroemdste Britse vrouw; en dat is buitengewoon voor een Amerikaanse actrice uit New Jersey.

Mark Moorman