De openingsscene: een anoniem treinstation. Een man - het haar strak naar achtergekamd, een attachekoffer aan zijn pols geklonken - laat zijn schoenen poetsen. Twee andere heren - trenchcoat, hoed - wachten hem op.  Onheilspellende blikken worden gewisseld. De man staat op, loopt weg en wordt buiten beeld neergeschoten. ‘Arme ziel,’ mompelt een getuige. De schoenpoetser haalt zijn schouders op. ‘Gelukkig heeft ie nog betaald.’
Sfeer, daar gaat het om in Le Havre, de nieuwste film van Finse filmmaker Aki Kaurismski. Met deze eerste, eenvoudige  filmische penseelstreek weet hij direct de juiste toon te zetten.  Met een nuchtere blik beziet de camera het leven in het Franse Le Havre, waar maffiosi even snel worden neergeschoten als dat ze aankomen. 
De personages zelf delen Kaurismski’s laconieke wereldvisie. ‘Gecondoleerd met uw man,’ zegt een agent tegen een verse weduwe. ‘Waarom?’ luidt haar antwoord. ‘Hij was een fatalist.’  
Maar het draait allemaal om Marcel Marx (Andre Wilms), een 55 jaar oude schoenpoetser die zijn eigen schoenen niet eens poetst, zijn trouwe echtgenote Arletty (Kati Outinen), die zorgt dat ze aan het einde van de dag ook nog wat geld overhouden, en Idrissa (Blondin Miguel), de jonge asielzoeker die op een dag op zijn stoep staat.  
Le Havre is een bona fide havenstad (de nummer twee in Frankrijk) maar Kaurismski maakt er een gemoedelijke, haast idyllische gemeenschap van, met een kroeg, Een bakker, een kruidenier, een foute Fransman, en een politie-inspecteur (Jean-Pierre
Darroussin), die wel wat beters te doen heeft dan het opsporen van ontsnapte immigranten.
Een van de mooiste ontwikkelingen is hoe de buren, behalve natuurlijk de verklikker, zich achter Marcels nobele project - Idrissa herenigen met zijn familie in Londen - scharen. Het maakt van Le Havre een onrealistisch, maar wel hartverwarmend sprookje.
 
Bregtje Schudel