Als in een film een groep vrienden op vakantie gaat, weet de kijker wat er komt. Ook in de ensemblefilm Les petits mouchoirs borrelen oud zeer en verborgen verlangens op. De vakantie van de Parijse vriendengroep in Les petits mouchoirs begint voor vertrek al rampzalig. Kort voor de dertigers op pad gaan knalt een van hen met zijn brommer tegen een vrachtauto en belandt in coma in een ziekenhuis. De vakantie afgelasten of toch maar gaan? De meningen lopen uiteen.
Als compromis gaan ze geen drie maar twee weken naar Cap Ferret, een schiereilandje voor de kust van Bordeaux. Ze verblijven er in het buitenhuis van het stel Max (Franois Cluzot) en Veronique (Valerie Bonneton), die een succesvol restaurant in Parijs runnen.
Misschien komt het door het ongeluk, maar de vakantie verandert snel in groepstherapie. Iedereen is bezig met het opmaken van de balans van zijn leven. Zijn de juiste keuzes gemaakt? Het leidt tot confrontaties en ontboezemingen. Een scala aan relatieproblematiek komt langs. Iedereen in Les petits mouchoirs - vrij vertaald: leugentjes om bestwil - gaat met de billen bloot.
Filmmaker Guillaume Canet schreef het scenario van Les petits mouchoirs toen hij een crisis doormaakte, waarbij hij zich liet inspireren door het werk van Cassavetes en vooral de moderne klassieker The big chill (1983) van Lawrence Kasdan. Altijd riskant om illustere voorgangers te noemen, want de vergelijking pakt ongunstig uit. Les petits mouchoirs mist de emotionele intensiteit van Cassavetes' werk en de trefzekere toon van The big chill.

(Jos van der Burg)