De uitbundigheid van Pedro Almodóvar is geluwd. De Spaanse regisseur, wiens werk te boek staat als extravagant en extravert, maakt al enkele jaren films waarin melancholie de boventoon voert.

Ook in Los abrazos rotos, zijn zeventiende speelfilm, wordt duidelijk dat Almodóvar inmiddels een man van 60 is. Met een milde blik kijkt hij terug naar de woeste jaren tachtig, toen Spanje op drift was en de herwonnen vrijheid voor veel verwarring zorgde.
Het verhaal van Los abrazos rotos draait grotendeels rond het maken van een andere film - wat Almodóvar in staat stelt een aantal sequenties van zijn hysterische succeskomedie Mujeres al borde de un ataque de nervios uit 1988 opnieuw te ensceneren. Opvallend: de woeste zoektocht van toen heeft plaatsgemaakt voor berusting. Almodóvar gelooft niet meer dat het leven zich laat sturen.

In het begin voert Almodóvar Mateo Blanco op. Deze blind geworden filmmaker - eens een gevierd regisseur - kan alleen nog maar scenario's  schrijven. Als een jonge medewerker hem vraagt iets meer te vertellen over zijn vroegere werk, zet die uitnodiging een kettingreactie van flashbacks in gang, onder meer naar de periode dat Mateo bezig was met het draaien van de komische film Chicas y Maletas.
In de flashbacks wordt duidelijk dat Mateo op de filmset wanhopig verliefd is geworden op zijn ster Lena (Penélope Cruz), en zij op hem. Probleem: Lena is getrouwd met de oude en steenrijke Ernesto, die als producent van de film de meeste macht heeft.  Omdat Ernesto het niet vertrouwt, laat hij zijn zoon setopnamen maken. Zo kan hij zijn vrouw op de voet kan volgen.
Hoewel de verhaallijnen dwars door elkaar heen lopen en Almodovar veelvuldig een loopje met de tijd neemt, is Los Abrazos Rotos geen gecompliceerde film. Almodóvar is een regisseur die zijn materiaal volledig in de hand heeft, en het scenario louter gebruikt als een middel om zijn publiek te verleiden.

Los abrazos rotos is een film over liefde, passie, en de snoeiharde bijwerkingen die beide hebben. Het voorwerp van verlangen is in de film Lena, en die rol diept Penelope Cruz met allure uit. Met haar grote ogen, roze lippen en rode naaldhakken steelt ze de aandacht in elke scène - de liefde tussen Cruz en de camera is diep.
In die gevoeligheid voor sfeer en schoonheid zit de kwaliteit van deze film. Almodóvar maakte ogenschijnlijk een melodrama. Achteraf groeit het besef dat het eigenlijk meditatie is over verwantschap, lijden, wraak, vergeving en verlies.

Ronald Ockhuysen