Drie jaar geleden brachten Robert Rodriguez en Quentin Tarantino met hun Grindhouse project een eerbetoon aan de B-films uit de jaren zeventig en tachtig. Het drie uur durende filmpakket werd buiten de Verenigde Staten in twee delen opgesplitst, waarbij Tarantino's bijdrage Death proof een hermontage kreeg en een fraaie serie neptrailers van bevriende filmmakers sneuvelde.

Aan de amusante horror pastiche Planet terror van Rodriguez werd in Nederland echter wel diens neptrailer voor de actiefilm Machete toegevoegd. Het voorproefje van de niet bestaande film werd dermate enthousiast ontvangen dat de Texaan er alsnog een hele film van heeft gemaakt.

Het stervehikel voor Rodriguez's vaste bijrolspeler Danny Trejo is dus een toegift op het Grindhouse project, en doet dan ook in veel opzichten aan actierijke pulpfilms uit de jaren zeventig denken. De pokdalige Trejo heeft er de goede kop, druipsnor en uitstraling voor. Hij wordt geïntroduceerd als een Mexicaanse politieman die boeven bij voorkeur met een kapmes te lijf gaat, en daaraan de bijnaam Machete dankt. Het levert een extreem bloederige proloog op, waarna de zwijgzame held het land ontvlucht, als illegale immigrant in Texas op smerige zaakjes stuit en de kans krijgt om zijn vermoordde vrouw en dochter te wreken.

Machete is een eenduidige wraakfilm met een simpele plot, waaraan Rodriguez helaas veel meer woorden vuilmaakt dan noodzakelijk is. Het is aardig en actueel dat een actiefilm de problematiek van illegale immigratie tot thema verheft, maar wanneer acteurs als Don Johnson, Robert De Niro en Steven Seagal hun archetypische schurkenrollen zo vet mogelijk aanzetten valt de maatschappijkritiek nauwelijks serieus te nemen.

Machete is bovendien een film waarin de held te horen krijgt dat de menselijke darmen twintig meter lang zijn, en die kennis vervolgens plastisch benut om als een Tarzan aan zijn belagers te ontkomen.

Wie er de lol van inziet kan er hartelijk om lachen, zoals dat bij Planet terror ook kon. Rodriguez heeft meer aanstekelijk cartooneske excessen in petto, maar slaagde er bij de voorganger beter in het tempo hoog te houden en zich op de kolderieke aspekten te concentreren. Bij Machete deelt hij de regiestoel met zijn debuterende assistent Ethan Maniquis, zoals hij dat eerder met Frank Miller bij de uitstekende stripverfilming Sin city deed, maar dit keer rijst het vermoeden dat het schip met twee kapiteins geregeld van de beoogde koers afdwaalde.

BART VAN DER PUT