In het begin van Man on a ledge wordt een ontsnapte gedetineerde in een gestolen auto door een goederentrein geschept. Het voertuig slaat herhaaldelijk over de kop en belandt als wrak naast het spoor. De bestuurder vervolgt in blakende gezondheid zijn weg. Geloofwaardig is dat niet, maar het wordt nog veel gekker. De door Sam Worthington vertolkte voortvluchtige klimt op de 21e verdieping van een hotel in New York uit het raam, om balancerend op een richel zijn naam te zuiveren. Hij werd als politieman onterecht veroordeeld voor diefstal, en hoopt met een gecompliceerd plan de ware boosdoener te ontmaskeren. Hij heeft handlangers, maar kan alleen slagen indien hij het gedrag van talloze wildvreemden in en buiten het hotel correct heeft voorspeld.

Man on a ledge is geen superheldenfilm, de pseudo-zelfmoordenaar kan niet in de toekomst kijken en Worthington maakt niet bepaald een hoogbegaafde indruk. Het plan en de uitkomst zijn dermate absurd dat de serieuze toonzetting en dialogen misplaatst lijken. Het uitgangspunt had in een dwaze komedie niet misstaan.

Scenarioschrijver Pablo Fenjves is echter geen grapjas. Hij werkt al jaren als tv-schrijver en als ghostwriter voor beroemde Amerikanen. Zijn best verkochte boek is het smakeloze If I did it: the confessions of the killer, dat hij voor O.J. Simpson schreef.

De aanzienlijke gebreken van zijn eerste filmscenario worden enigszins gemaskeerd door het hoge tempo waarmee regisseur Asger Leth de nonsens opdient. Leth is ook een nieuwkomer. De Deen maakte in 2006 een documentaire over twee bendeleiders op Haiti, verdween vijf jaar van het toneel en mocht vervolgens in Hollywood meer dan 40 miljoen dollar op zijn eerste speelfilm stukslaan. Het verklaart hoe hij  Ed Harris na vier Oscarnominaties voor een ondankbare bijrol strikte, maar niet waarom het merkwaardige Man on a ledge gemaakt werd.

(Bart van der Put)