Achter een saai alledaags uiterlijk kan een monster schuilen leert de film Michael, waarin een pedofiel een jongetje gevangen houdt in zijn huis. Inderdaad: regisseur Markus Schleinzer is een Oostenrijker.

Michael (Michael Fuith) is een kleurloze dertiger die op een verzekeringskantoor schades afhandelt. Het enige opvallende aan hem is dat hij zich afzijdig houdt van collega’s. Even later weten we waarom, want als hij van zijn werk thuiskomt, ontgrendelt hij de kelderdeur en komt een jongetje de trap opgelopen. Het is de 10-jarige Wolfgang (David Rauchenberger), die door Michael in de tot kinderkamer omgebouwde kelder gevangen wordt gehouden als seksslaafje. Het jochie zit waarschijnlijk al lange tijd opgesloten, want het lijkt volkomen geconditioneerd. Het eet rustig met Michael aan tafel en samen kijken ze tv op de bank. De twee maken zelfs uitjes naar buiten, waarbij het lijkt alsof een vader met zijn zoontje op stap is.
Michael is het regiedebuut van de Oostenrijker Markus Schleinzer, die als castindirector onder meer werkt voor zijn landgenoten Michael Haneke en Ulrich Seidl. Het verklaart wellicht dat Michael doet denken aan hun werk, want Schleinzer zoekt het ook in een controversieel onderwerp en strakke, statische beelden.
Daarmee houdt de vergelijking op, want  Michael is een onbevredigende film. De films van Haneke en Seidl zetten de kijker aan het werk, maar Schleinzer houdt hem buiten de film. Het gedrag van de pedofiel is zo onbegrijpelijk psychisch en fysiek wreed, dat de kijker er geen greintje vat op krijgt. Michael is een volkomen ondoordringbaar personage. Dat is te makkelijk en zegt alles over Schleinzers afkeer van psychologie, maar niets over gestoord en ontspoord gedrag.
Het enige dat we leren van Michael is dat monsters geen hoorntjes dragen, maar er heel gewoon kunnen uitzien. Dat hadden we al begrepen van de films van Seidl en Haneke.

Jos van der Burg