Vijftiger Porfirio Ramirez is met zijn verlamde onderlichaam veroordeeld tot een leven in een rolstoel sinds een politiekogel hem in de rug raakte.

Zonder hulp opstaan kan hij niet, zichzelf wassen is onmogelijk. Waarom de politie op hem schoot, laat de Colombiaanse film Porfirio, half fictie, half documentaire, in het midden. Het doet er ook niet toe, want het gaat regisseur Alejandro Landes om de invloed van fysieke afhankelijkheid op de psyche. Wat doet het met iemand om bijna twee uur buiten tegen een muur te staan, waar hij opgevreten wordt door de muggen, omdat men simpelweg is vergeten om hem naar binnen te halen?
Het overkomt Porfirio Ramirez, die in Porfirio zichzelf speelt. Hij is volledig afhankelijk van zijn zoon (Jarlinsson Ramirez) en een buurvrouw (Jor Jasbleidy Santos), met wie hij een liefdesrelatie heeft. 's Ochtends zetten zij hem in een rolstoel voor zijn huis. Als hij het zat is, leggen ze hem op een bank of op een bed. De film maakt pijnlijk duidelijk dat zo'n extreme afhankelijkheid gepaard gaat met schaamte.
Het gevoel dat hij zijn omgeving alleen maar tot last is, drukt zwaar op Ramirez. En dan is er nog het financi'le aspect: Ramirez'  poging om een uitkering te krijgen, stuit op een bureaucratische muur. Het drijft hem tot een wanhoopsdaad.

Alejandro Landes liet zich voor Porfirio inspireren door een krantenberichtje over Ramirez's wanhoopsdaad. Hij zocht de man op en vroeg hem om zijn leven na te spelen. Het resultaat is een film waarin de vorm - lange takes, traag tempo - uitstekend past bij het tot stilstand gekomen leven van Ramirez.  Maar Landes weet slecht maat te houden. Halverwege de ruim honderd minuten durende karakterstudie is alles duidelijk, waarna de rest als een herhaling van zetten voelt.

Jos van der Burg