Een Hollywoodprinsesje van vlees en bloed.
Jonathan Demme (1944) maakte vanaf de jaren tachtig furore met stijlbewuste films als The Silence of the lambs, Philadelphia en de klassieke concertfilm Talking Heads: Stop making sense. Ver voor zijn doorbraak leerde Demme - net als vele andere Hollywoodregisseurs - het regisseursvak bij New World Pictures, de b-filmfabriek van producent Roger Corman. In het schijnbaar uit de losse pols gedraaide
drama heeft Demme het pure filmmakersplezier hervonden, dat de laatste jaren een beetje naar de achtergrond was verdwenen. Het is dan ook mooi om te zien dat de filmmaker zijn 82-jarige mentor Corman een rolletje gunde als de man die de trouwerij uit de titel op video vastlegt. Rachel getting married is een vitale en beweeglijke film. Maar inhoudelijk heeft de film wel meer om het lijf dan het leeuwendeel van de bijna vierhonderd (!) lowbudgetfilms die Corman produceerde.
Tevens markeert Rachel getting married een nieuwe stap in de carriere van hoofdrolspeelster Anne Hathaway, die als de verslaafde zus van de bruid zorgt voor reuring tijdens de feestelijkheden. Met haar Audrey Hepburn-achtige perfectie was Hathaway geknipt voor aartsbrave rollen in The princess diaries, Ella enchanted en The devil wears Prada. In Rachel getting married overtuigt de voormalige Disney-ster als een rokende en tierende junkie. Het Hollywoodprinsesje blijkt te zijn gemaakt van vlees en bloed, en dat werd prompt beloond met een Oscarnominatie. Overigens was dat vooral een symbolisch gebaar, want de concurrentie van Meryl Streep, Angelina Jolie en de uiteindelijke winnares Kate Winslet was overweldigend. Maar toch: door Demme te vergezellen bij de terugkeer naar zijn wortels als independentregisseur heeft Hathaway zichzelf op de kaart gezet als een actrice om rekening mee te houden.
Laten we de film zelf niet vergeten. Het is meteen al duidelijk dat de trouwerij van het gegoede burgermeisje Rachel (Rosemarie DeWitt) met problemen gepaard zal gaan, wanneer haar zus na tien jaar terugkeert uit de afkick-kliniek. De terugkeer van het zwarte schaap Kym (Hathaway, dus) haalt een boel oud zeer boven in de liberale familie. Gelukkig waakt scenariste Jenny Lumet - de dochter van
Hollywoodveteraan Sidney Lumet - ervoor om aan te sturen op een al te simpele combinatie van goedmaken en tot inkeer komen. Ook het andere uiterste, een ijskoude ontmaskering in de geest van Festen, blijft gelukkig uit. Dat verdienen deze mensen niet. Zelfs die egocentrische Kym niet. De film eindigt hoopvol, maar helemaal niet zoals je zou verwachten.
Misschien had Demme hier en daar wat kunnen knippen in het twee uur durende drama. Ook al is deze bruiloft aan de lengte, je brengt de tijd door in gezelschap van een levendige familie. Om nog maar te zwijgen over de tijdens het huwelijk voortgebrachte muziek, met als dramatisch hoogtepunt de a capella versie die de vocaal begaafde bruidegom Tunde Adebimpe ten beste geeft van Neil Youngs Unknown legend.
Rachels getroubleerde trouwpartijtje voltrekt zich bij heerlijk huwelijksweer, in een prachtig oud huis in Connecticut. De problemen van Kym, Rachel en haar bloedverwanten zijn misschien wel luxeproblemen. Maar wie zegt dat je die niet serieus hoeft te
nemen?
Fritz de Jong
