Net als je denkt dat niets is wat het lijkt, blijkt dat ook al weer niet te kloppen, in de volstrekt op hol geslagen spionagefilm Salt. Angelina Jolie, die door haar optredens in de actiespektakels Lara Croft Tomb Raider en Wanted ook in werkelijkheid steeds meer op een computerspelpersonage begint te lijken, zet de kijker voortdurend op het foute been als CIA-agente Evelyn Salt, die ontmaskerd wordt als een Russische spionne.

Dat denkt tenminste hoofd Binnenlandse Veiligheid Chiwetel Ejifior, waarna hij de jacht op haar opent, gehinderd door Salts chef Liev Schreiber, die in haar onschuld zegt te geloven.

Vanaf dat moment is de film van de Australische routinier Philip Noyce (Clear and present danger) een lange woeste achtervolging, gelardeerd met mallotige plotwendingen. Hoogtepunt is de adembenemende sequentie waarin Salt in een wirwar van snelwegen van rijdende auto naar rijdende auto springt, zonder zelfs maar een schrammetje op te lopen.

Later zien we haar met pure verachting van de zwaartekracht acht verdiepingen omlaag hopsen in een liftschacht. En wat te denken van een scene waarin ze in luttele seconden met schoonmaakmiddelen explosieven maakt om een complete militaire eenheid uit te schakelen?

Ja, met de actie zit het wel snor in Salt, terwijl Angelina Jolie ook nu weer overtuigt als superheldin. Of is ze nou juist een superschurkin, die een spectaculaire aanslag op de Russische president beraamt? Doordat de film opzettelijk speelt met de loyaliteit van Salt weet je als kijker niet of je nou moet meeleven met haar, of met de achtervolgers. Dat houdt je als kijker op afstand, en reduceert de reis die Salt aflegt tot weinig meer dan bewegend beeld. Zeer onderhoudend bewegend beeld. Dat dan weer wel.

FRITZ DE JONG