Hoe verder te leven na de gruwelijke moordpartijen in de jaren negentig in Bosnië?

In Snow probeert een groepje vrouwen in een gehucht met de herinneringen aan hun mannen te overleven. Het in 1997 spelende Snow gaat over Bosnische vrouwen en kinderen, maar de afwezige mannen - op één oude man na zijn ze allemaal vermoord - zijn het nadrukkelijkst aanwezig in de film. In de hoofden van de vrouwen zijn ze nooit afwezig.

Zelden zullen verdwenen personages zo'n groot stempel op een film hebben gedrukt, want op Snow ligt constant een zwaar drukkend verdriet. Sommige vrouwen hopen tegen beter weten in op een terugkeer van hun man, maar anderen willen het verleden afsluiten. Ze vinden elkaar in het maken van pruimenjam en chutneys, die ze willen verkopen om in hun karige levensonderhoud te voorzien.
De drijvende kracht achter de handel is de jonge wilskrachtige weduwe Alma (mooie rol van Zalma Marjanovic), die een commercieel florissante toekomst voor zich ziet. Alles verandert als een projectontwikkelaar het gehuchtje wil opkopen. Het stelt de vrouwen voor een dilemma. Mogen zij de plek verlaten waar zij met hun mannen hebben geleefd? Mogen zij hun huizen en grond verkopen en ergens anders een nieuw leven beginnen? Wat als een van de vermiste mannen toch nog terugkeert? De morele kwestie wordt nog prangender als blijkt dat de vertegenwoordiger van de projectontwikkelaar een Serviër is, die in de Bosnische oorlog heeft gevochten. Wat weet hij over hun verdwenen mannen en kinderen?

Met Snow maakt de Bosnische filmmaakster Aida Begic een krachtig en soms aangrijpend speelfilmdebuut. In een rustig tempo maakt zij het dilemma van de vrouwen voelbaar, zonder partij te kiezen. De kijker moet wel willen meegaan in de gedachte dat een Serviër, die in de oorlog heeft gevochten, huizen komt kopen van vermoorde Bosnische moslims. Dat lijkt niet erg waarschijnlijk.
Ook ligt de symboliek er soms te dik bovenop, maar de film valt toch vooral op door zijn trefzekerheid. Een fraai staaltje symboliek is dat tijdens een noodweer een zeil van de UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de VN, van een huis afwaait, zodat het regenwater naar binnen gutst. De boodschap is duidelijk: als het erop aankomt staan de Bosnische vrouwen er alleen voor.

Jos van der Burg