Onderhoudende film met twee verhaallijnen.

Elke krantenfilm opereert tegenwoordig in de schaduw van All the presidents men, Alan Pakula's meesterlijke verfilming van het boek waarin journalisten Woodward en Bernstein van The Washington Post nauwgezet verslag doen van hun onderzoek in de Watergate-affaire, wat uiteindelijk, happy end, zou leiden tot de val van president Nixon.
State of Play van regisseur Kevin McDonald speelt zich af op de burelen van de fictieve krant The Washington globe, waarin Cal McAffrey (Russell Crowe) terechtkomt in een verhaal dat tot in de hoogste echelons van de Amerikaanse overheid voert. De film is gebaseerd op de gelijknamige zesdelige BBC-serie en vertoont de sporen van het comprimeren en Amerikaniseren van de plot in een twee uur durende film.
De beoogde hoofrolspeler Brad Pitt vertrok voortijdig, omdat hij zich niet in het script kon vinden, maar Russell Crowe kun je moeilijk een 'tweede keus' noemen. Zijn journalist is een overtuigende opgeblazen, vetharige, ongeschoren nieuwsjunk, die een kwartier voor deadline dingen roept als 'hou de voorpagina open!' en dan uren later terugkeert met een verbijsterende primeur en ontdekt dat de voorpagina nog steeds op hem wacht. En daarmee is hij toch ook een beetje een superheld met bovenmenselijke gaven. Er moet kryptoniet in dat notitieblok zitten.

State of play kent twee verhaallijnen. Het is een thriller over een Amerikaanse politicus (Ben Affleck, een jeugdvriend van Cal: u voelt  de gewetensnood al aankomen) die betrokken is bij een moord, een liefdes -en  doofpotaffaire. De doofpot betreft een onderzoek naar de handel en wandel van PointCorp, een priveonderneming die op het punt staat de beveiliging, de Homeland Security van de Verenigde Staten over te nemen. Het contract is veertig miljard doller waard en PointCorp (een fictieve versie van het beruchte Blackwater) gaat letterlijk over lijken om de zakelijke belangen veilig te stellen.
De andere verhaallijn gaat over de ondergang van de klassieke krant. Speelde Jason Robards in All the presidents men een chef die zijn reporters tot gekmakens toe het veld in stuurde om elke feit desnoods dood te checken, in State of play is Helen Mirren de hoofdredactrice gevangen tussen een ambitieuze journalist en een eigenaar (ook iets met -corp in de naam en dan weet je het wel) die alleen bezig is met rendement.
En het is duidelijk dat rendement en onderzoeksjournalistiek elkaar moeilijk verdragen. Dus krijgt Cal, tot zijn grote ergernis, een jonge journaliste/blogger (Rachel McAdams) meegestuurd, die de meer kortademige, sensationele (lees:  amoureuze) aspecten van het verhaal moet belichten. Er groeit wederzijds respect, maar de boodschap is natuurlijk wel dat de democratie ten dode is opgeschreven als kranten al hun tijd in Jan en Yolanthe gaan steken. Eventjes grof vertaald naar de Nederlandse situatie, dan.
State of play is een onderhoudende film, maar het is niet de 'belangrijke' film die het ook wil zijn. Daarvoor komen er net te veel losse eindjes en cliché's langs.  All the president's men blijft de standaard.

Mark Moorman