De uit New York afkomstige Morton Freedgood had in 1973 veel succes met zijn misdaadroman The taking of Pelham one two three, dat hij onder het pseudoniem John Godey liet verschijnen.
In het boek kaapt een bende de metrotrein die om 1.23 uur vanuit station Pelham vertrekt, waarna de boeven vanuit het tunnelstelsel onder Manhattan met het metrobedrijf en het stadsbestuur over het losgeld voor de passagiers onderhandelen. Hamvraag: hoe denken de boeven met de buit uit de metro weg te kunnen komen?
Met het door Tony Scott (Top gun, Crimson tide) geregisseerde The taking of Pelham 1 2 3 dient zich een derde verfilming van Freedgood's bestseller aan. Het boek werd elf jaar geleden tot een weinig verheffende Amerikaanse televisiefilm bewerkt. Scott moet het dus vooral opnemen tegen de sterke verfilming die ambachtsman Joseph Sargent in 1974 regisseerde.
De inmiddels 84-jarige Sargent is nog altijd actief als tv-regisseur, en dankte zijn ongebruikelijke succes met de metrothriller vooral aan de geslaagde koppeling van een spannend scenario aan een uitgelezen rolbezetting, waarin karakteracteurs Walter Matthau, Robert Shaw en Martin Balsam tot grote hoogten stegen.
In de nieuwe versie opereren de boeven niet langer onder de codenamen Blauw, Groen, Grijs en Bruin, want Quentin Tarantino eigende zich dat element uit film en roman in Reservoir dogs toe. Het scenario is ook aangepast aan de beschikbaarheid van mobiele communicatiemiddelen, en geeft de bendeleider een meer eigentijds motief voor zijn daden. In de uitwerking onder leiding van Scott is dat bijzaak: hij maakte er een echt stervehikel van, met John Travolta als de bendeleider, Denzel Washington als de metrospecialist en James Gandolfini als burgemeester.
De drie sterren komen amusant uit de hoek, maar hun rollen verrassen geen moment. Travolta's boef verschilt nauwelijks van zijn uitzinnige schurkenrollen in Broken arrow en Swordfish, Washington is niet voor het eerst een baken van rust in een chaotische omgeving en Gandolfini worstelt als burgervader met problemen die Tony Soprano ook had.
Het trio overheerst de hele film, en dat gaat ten koste van de aandacht die Sargent aan de andere bendeleden en de passagiers schonk. Wanneer er bij Scott een dode valt is de impakt daarom gering, en zoals gebruikelijk in zijn luidruchtige oeuvre
probeert de Brit dat met agressieve stijlmiddelen, blikschade en explosies te compenseren. De in 2006 overleden Freedgood leverde de belangrijkste bijdrage aan Scott's knalfestijn, want de plot blijft de sterkste troef in deze derde Pelham.
Bart van der Put
Klik hier voor de filmtrailer.
