De nieuwe film van Stephen Frears (The Queen) is gebaseerd op de strip (graphic novel) Tamara Drewe die Posy Simmonds voor The Guardian maakte, en die zelf weer gebaseerd was op de negentiendeeeuwse roman Far from the madding crowd van Thomas Hardy.
Zonder de dubbele literaire oorsprong van Tamara Drewe te kennen is de film een klassiek ensemblestuk gesitueerd in een dorpje op het Engelse geidealiseerde platteland, waar schrijvers zich kunnen terugtrekken om aan hun boeken te werken. Dit idyllische oord (dat adverteert met de slogan 'far from the madding crowd') wordt onderhouden door een onuitstaanbare bestsellerschrijver, wiens goedkope thrillers een doorn in het oog van zijn literaire gasten zijn.  Bovendien bedriegt hij zijn  vrouw, die haar eigen talent wegcijfert om andere schrijvers bij te staan en heerlijke taarten te bakken. 
In dit dorpje keert na jaren Tamara Drewe (Gemma Arterton) terug, die hier opgroeide als lelijk eendje met een enorme neus, maar nu haar spectaculaire entree maakt als succesvol columniste, met een nieuwe neus. Op het moment dat ze in een afgeknipte  spijkerbroek, een rood hemdje en lange bruine lokken over het tuinhek klimt is het duidelijk dat het gedaan is met de rust op het platteland.
De beschrijving van de lotgevallen in het dorp, waar Tamara allerlei harten beroert, voordat ze het geluk vlak voor haar (nieuwe) neus herkent, is charmant, maar mist scherpe dialogen of zelfs maar een interessante heldin om wie alles draait. Arterton is weliswaar een schitterende vrouw (ex-Bondmeisje) maar ze krijgt van het scenario maar weinig aangereikt om echt te stralen.
De show wordt gestolen door de bijrollen en met name door Charlotte Christie en Jessica Barden als twee tienermeisjes, die de amoureuze ontwikkelingen in hun gehate geboortedorp van commentaar voorzien en naar hun hand proberen te zetten. Daar steekt Tamara Drewe zelf maar bleekjes bij af.

(Mark Moorman)