Wat moet je doen als je kind spoorloos verdwijnt? Aannemen dat het dood is, en rouwen? Hopen dat het nog leeft en blijven speuren? Of geef je de moed op en zit je de resterende tijd van leven uit?

In het indringende kamerdrama Unspoken kruipt de Belgische cineaste op de huid van twee mensen die compleet tot stilstand zijn gekomen nadat hun dochter vijf jaar geleden op veertienjarige leeftijd verdween.
Het getroffen echtpaar woont samen, maar deelt niets. Ze praten niet meer, horen elkaar niet meer, luchten elkaar niet meer. De gelauwerde Franse actrice Emanuelle Devos (Sur mes lèvres, Un conte de Noël) zet de moeder aanvankelijk neer als de zwakste schakel in deze gedoemde relatie. Ze heeft zich terug getrokken in haar te groot geworden huis en raakt geobsedeerd door een lekkend plafond.
De man (eveneens een prachtrol van de Zwitserse Bruno Todeschini) lijkt wat expressiever om te gaan met zijn verdriet. We zien hem knokken met een collega, en overspel plegen met een dame die hij oppikt in een eettentje. Er zijn een heleboel pijnlijke stiltes, veelbetekenende blikken en machteloze ruzies nodig om als kijker te begrijpen wat er ongeveer is voorgevallen in deze familie en hoe de verhoudingen liggen. Troch observeert haar personages met langdurige close-ups.

In veel arthouse-films is dat stijlmiddel een onverteerbaar cliché geworden, maar in deze studie van lamgeslagen ouders is het een noodzaak. Bovendien geeft Troch zich niet over aan de mode van drabbige digitale schokschouderopnamen: zelfs in dit verstikkende tranendal gaat ze op zoek naar schoonheid.
Prachtig zijn de opnamen waarin de vrouw haar dochter meent te herkennen in een winkelcentrum, waarna ze de achtervolging inzet. Het rode jasje van de jonge vrouw gaat temidden van de shoppende mensenmassa een eigen leven leiden. Heel even denken we -
door dat rode jasje - aan die andere verdriet-over-een-verloren-kind-klassieker Don't look now. Maar bovenal voelen we de wanhoop van die vruchteloos speurende moeder.

In de mooiste scene uit de film zijn de echtelieden op een feestje beland. De camera stelt scherp op hun gezichten, en de dronken menigte verandert in een vage vlek. Be my baby zingen The Ronettes op de geluidsband, en heel even lijken de man en de vrouw werkelijk contact te maken. Het is een zeldzaam sprankje hoop in een verstild drama dat zijn publiek niet de luxe van een gelukkige ontknoping biedt. Unspoken is zware kost, maar bezwijkt niet onder zijn eigen gewicht door het waarachtige acteerwerk  en het integere beeld dat Troch schetst van een onvoltooid rouwproces.

Fritz de Jong