Na jaren van chansons is Fré Spigt nu in haar countryperiode aanbeland.

door Theo Hakkert

Op een dag was het klaar. Geen chansons meer voor Fré Spigt. Na een tijd komt aan alles een eind, want er is steeds iets nieuws dat zich aandient. Dat 'nieuwe' voor Fré Spigt was country. Een oude liefde, zoals ze laatst in De Twentsche Courant Tubantia heeft uitgelegd.

Ze trok een tijdje de studio van Bennie Jolink in, in Haaksbergen. Daar,  in die spreekwoordelijke 'rustieke' omgeving, nam ze Land op. De titel is nog als Nederlands te lezen en uit te spreken, maar doe het maar op z'n Engels, want dit is Engelstalige roots. Americana uit de Achterhoek.

Gelukkig blijkt Fré Spigt de term country breed op te vatten. Titeltrack 'Land' is folk, het daaropvolgende 'Little valley' is blues met een fijne flard banjo en dobro. Fijne ballades ook. 'I love you like no other' is een lied waarbij je in het boekje de bevestiging zoekt dat dit niet een cadeautje is van Lucinda Williams aan een zielsverwant - nee, dit is volbloed Spigt.

Jan van der Meij op gitaren en dobro; Janos Koolen op gitaar, banjo en mandoline; Hein Offermans op bassen, Joost van Es op fiddle en Gabriël Peeters op drums. Het is me nogal een combo waarmee Spigt zich omringd had in Haaksbergen. Het echte werk, geen half werk te ontdekken. Serieuze roots.

Terwijl de opnamen nog bezig waren en het interview in de krant verscheen, was het nog de vraag of Bennie Jolink mee mocht en zou zingen. Hij had het zo vaak gevraagd en gesuggereerd. En het is gelukt. 'I'm sure you wish you had' is een minimalistisch bluegrassduetdingetje. Zo vaak horen we The Ben niet in het Engels. Hij is er ook in het gospelachtige 'Momma's only screaming', maar dan zoemend op de achtergrond. Ook erg fraai - en dat geldt gewoon voor de hele cd.

Land, zand, klei. Fré Spigt is in de  country thuisgekomen. De Haaksbergse grond was humus voor haar ziel.