Hoezeer Britse rock is gestoeld op de blues moeten we leren van een Amerikaanse soulzangeres.

door Theo Hakkert

Muzikaal het mooiste moment tijdens de inauguratie van Barrack Obama tot president van de VS was - alle Angaben wie immer ohne Gewähr - de uitvoering die Bettye LaVette (64) gaf van Sam Cooke's 'A change is gonna come'. Met dank aan Joe Bon Jovi.
Onvergetelijk.
Voor LaVette een hoogtepunt in een comeback die begon in 2005 met het verpletterende album I've Got My Own Hell To Raise. Gevolgd, twee jaar later, door The Scene of the Crime.
Haar nieuwe cd is weer een stap verder. In 2008 werd haar gevraagd op te treden tijdens de Kennedy Center Honors. Ze zong bij die gelegenheid 'Love reign o'er me' van The Who. Na afloop kwam Pete Townshend haar de hand schudden en omhelzen. "Je hebt me aan het huilen gebracht", sprak de gitarist van The Who.
Waarna ter plekke het idee ontstond om een compleet album met Britse rockclassics op te nemen. Die plaat is er nu. Twaalf covers uit de diepe krochten van de Britse rock, met de live-versie van 'Love reign o'er me' van die avond als bonus.
Opmerkelijk: verder geen The Who.

Wel Beatles. Met ook covers van solo-werk van McCartney ('Maybe I'm amazed'), Ringo Starr ('It don't come easy') en George Harrison ('Isn't it a pity), maar geen Lennon.
Geeft dat al enige indicatie van de onorthodoxe, niet voor de hand liggende keuze, van The Beatles als groep koos ze ook een relatief onbekend lied. 'The word'. Van Rubber Soul.

Daar staan bekende covers tegenover. 'Don't let the sun go down on me' van Elton John, 'Nights in white satin' van Moody Blues, 'Don't let me be misunderstood' van Animals.

Terwijl daar weer tegenover onbekendere songs staan van Rolling Stones: 'Salt of the earth', 'No time to live' van Traffic en 'All my love' van Led Zeppelin.
In een tussencategorie valt dan 'Why does love got to be so bad' van Eric Clapton's Derek and the Dominoes.
Grootste verrassing, qua keuze, tenslotte: 'Wish you were here' van Pink Floyd.

Een nog grotere verrassing is hoe Bettye Lavette deze songs interpreteert. Ze heeft ze volledig richting soul en blues getrokken. Een aantal songs is onherkenbaar. Veel van de Britse rock in de jaren zestig kwam voort uit de blues, maar het is lang geleden dan een hedendaagse Amerikaanse artiest ons daar nog eens op heeft gewezen.
Dit zijn geen covers, dit zijn inderdaad interpretaties. Bettye LaVette heeft, zingend met een rijpheid die weinigen ooit bereiken, niets minder gedaan dan de Britse rockgeschiedenis oppoetsen en afstoffen. Ze heeft lagen in de liedjes blootgelegd waar niemand van wist dat ze eronder zaten.
Ze heeft Robert Plant gevraagd voor een zomertournee. Wat zou ik ze graag samen 'All my love' horen zingen.
En wat mij betreft kunnen Interpretations II tot en met X snel volgen.