De foto´s, maar ook het eigenaardige leven van de Amerikaanse fotograaf Mike Disfarmer (1884 – 1959) staat centraal op de nieuwste cd van gitarist Bill Frisell.

door Ton Ouwehand

In de bijsluiter geeft Frisell ruiterlijk toe dat hij nog nooit van de fotograaf had gehoord, toen een paar jaar terug werd geopperd iets muzikaals met de foto´s van de Amerikaan te doen. Maar die portretten van boeren, grepen hem direct bij de strot. Dat was hem niet voldoende. Hij zocht Heber Springs op, het dorp op waar de fotograaf had geleefd en gewerkt. Hij vertelt het verhaal over zijn ontmoeting met de plaatselijke begrafenisondernemer, die nog gezorgd heeft dat Disfarmer nog een fatsoenlijk graf kreeg. Frisell mijmert over de grote kunstenaars die bij hun leven net als Disfarmer geen erkenning kregen. Hij noemt Vermeer, Van Gogh, Charles Ives en vraagt zich wiens talent er in deze tijd over het hoofd wordt gezien.De vraag is natuurlijk of Frisells zoektocht naar een historische figuur ook muzikaal iets opleverde. Helaas. Het verhaal is interessanter dan de plaat. In ruim zeventig minuten verdeeld over 26 tracks speelt Frisell country-achtige muziekjes. Best aardig, maar om nou te zeggen dat we hier te maken hebben met een muzikant die samen met John Scofield en Pat Metheny de gitaarwereld een nieuwe impuls gaf, hoor je er niet aan af.