Het predikaat 'experimentele neo-folk' heeft Amerikaanse band op Destroyer Of The Void van zich afgeschud.

door Theo Hakkert

Meteen van de sokken geblazen door een openings- en titeltrack Destroyer of the void. Wat hier allemaal gebeurt.
A capella begin. Eerste gedachte en verwijzing: Kansas! Ze zingen zelfs 'wayward son'. Er zijn grenzen, maar hier zijn er een paar gepasseerd. Zoals Jaap natuurlijk voor eeuwig zal branden door Journey te coveren, blijf je als zinnig mens van Kansas af. Fout, fout, fout. Elke schepping vertoont zo nu en dan muzikale foutjes. Snel vergeten. Journey, Kansas, foutje bedankt.
Dan toetsen die als een klavecimbel klinken. Queen meets Jobriath. Gitaar erbij. En veel drums. Weg weer. Alleen piano. Met akoestische gitaar. Bowie in zijn vroege jaren, ook toen hij Mott The Hopople produceerde. We zijn net anderhalve minuut bezig. We hebben ons door een relatief grote hoeveelheid foute invloeden heengewerkt, maar alle antennes staan uit. Dit is prachtig. Nog drie kwartier te gaan.

We luisteren naar Destroyer Of The Void van Blitzen Trapper. Dit Amerikaanse combo van zes man stond voor het gemak geparkeerd bij 'experimentele neo-folk'. Gothic Americana, dat ook. Zulks op basis van eerder werk, maar op dit vijfde album kan het predikaat weg. The sky is the limit. De band rond Eric Earley legt dezelfde vernieuwingsdrang aan de dag als Wilco. Binnen bestaande genres is veel ruimte. Nooit de songstructuur uit het oog verliezen, verder niet eenkennig zijn. Achteloos strooien met symfo en zwevende folk - gaat best samen.

Wekenlang al zit ik te luisteren naar deze plaat, die nu eindelijk uit is. Telkens nieuwe lagen en nieuwe pracht zijn mijn deel. Een muur opgetrokken uit bakstenen van genres die ik ooit verafschuwde - en nog - maar wat een mooi muurtje.

Natuurlijk zitten er ook elementen in die herinneren aan eerder genot. 'Below the hurricane' zet in met het REM-achtige zinnetje: "Hey babe, don't you know, it's all the same."
Het daaropvolgende 'The man who would speak time' heeft één mondharmonica-stoot van Supertramp's 'School' in het intro. Later daarvan een echo. Dit is een hoogtepunt, als dat kan op een cd die van één constant hoog niveau is. Een spooky, sprekend gezongen folk-song.

En zo schuimt Blitzen Trapper de stemmingen af. Dragon's son, wat daar allemaal niet in zit. (Crowded House, niet fout).  Zo knap, die andere sfeer en toch zo één geheel met de rest.

Als morgen iemand komt met het bewijs dat het allemaal niet klopt en deugt wat ik hier hoor, dat ik geacht word dit eigenlijk vreselijk te vinden, wil en zal ik het onmiddellijk geloven. Maar tot die dag van morgen zal ik dit album draaien en draaien. Ik zal luisteren en luisteren en tomeloos bewonderen.