American Goldwing is countryrock zoals die in 1973 werd gemaakt.

door Theo Hakkert

Blitzen Trapper komt opmerkelijk snel met een opvolger voor Destroyer of the Void, de beste cd van 2010. Is het daarmee logisch dat American Goldwing, zoals de titel luidt, eenduidiger is dan die vorige?

Het ontregelende van Destroyer of the Void was, en is, dat de muziek zo gelaagd is. Nog altijd onthullen zich geheimen. Dat is voorbehouden voor de echt grote platen, zoals OK Computer van Radiohead, Mellon Collie and the Infinite Sadness van Smashing Pumpkins, dat werk.

Dan is American Goldwing eerder 'what you see is what you get'.
Maar dat kan ook mooi zijn - en mooi is het.

De groep uit Portland is hier rootsier vooral. De stiekeme verwijzingen - invloeden mag ook - gaan van The Band via Little Feat en Dylan tot de hele club aan Westcoast-rock. Countryrock, niets meer, niets minder. Zoals die rond 1973 werd gemaakt.
En gaat het eens harder ('Street fighting sun'), dan blijft het lekker seventies' klinken. Riffje van Led Zeppelin. Xo zet de cd overigens ook in, met het bonkende 'Might find it cheap'.

Warme liedjes, vol van melodie, refreinen, tintelende gitaren.
Goede liedjes vooral. Waar kom je dat nog tegen tegenwoordig?