Modern klassiek van voormalig Japan-zanger is adembenemend fraai.

door Theo Hakkert

David Sylvian heeft altijd een hang naar het Verre Oosten gehad. Leek de naam van zijn band Japan eerst nog een aardig toeval, uit het vervolg van zijn muzikale leven bleek die naam eerder een poëtica.
Gaandeweg verdween de westerse kant van zijn muziek en zo hielden hij en wij alleen de oosterse sfeer en klanktapijten over. Wel met zijn prachtige stem, die zo warm en kenmerkend is.
Twee jaar geleden maakte hij de cd Manafon, niets minder dan een vergeten meesterwerk. Op zich niet zo gek, want met popmuziek heeft het niets meer te maken. Het is vocaal modern klassiek.
Laat overigens onverlet dat de cd wel degelijk de Album Top 100 haalde. Er is hoop.

In 2010 maakte Sylvian Sleepwalkers, maar voor zijn nieuwe cd, Died In The Wool, grijpt hij terug op Manafon. In het schitterende boxje zitten twee cd's. De eerste met Manafon Variations, maar ook nieuw werk in dezelfde sfeer. Dat alles bijeengehouden door zijn stem, hoe fraai, hoe adembenemend fraai. En spannend ook. De nieuwe versie van 'Manafon' zou zo op elk moment kunnen stoppen óf exploderen.

Op het tweede schijfje staat één lange soundscape, ruim 18 minuten: 'When we return you won't recognize us'. Het is een instrumentaal stuk van Sylvian, samen met zijn nieuwe kompaan, de Japanse componist Dai Fujikura - uit 'de school' van Ligeti en Boulez.

Voor weinigen? Voor de happy few? Gewoon luisteren. Met open mind kom je ver.