Gitarist van John Mayall's band kan het solo net zo goed.

door Theo Hakkert

Aanstekelijk is niet een kwalificatie die vaak voorbij komt als het om blues gaat. Blues is vaak de uitdrukking van een 'blauw' gevoel. 'I woke up this morning' en dat twee keer, omdat de zanger vaak verbaasd is dat -ie nog wakker geworden is. Hij had het zelf ook niet meer gedacht. De duivel had hem toch allang zullen halen?

Toch kan blues aanstekelijk zijn. Draai de nieuwe, tweede solo-cd van Buddy Whittington maar eens. Een en al opgewekte & opwekkende blues van de Texaanse gitarist uit John Mayall's Bluesbreakers.
Hij pende elf lekkere songs met funky blues. Bluesy southernsoul, mag ook. Het laatste lied si zdlfs helemaal geen blues meer.  Ook goed. Hij speelt het allemaal met begeleiding van Wayne Six op bas en Mike Gage op drums. Toch klinkt het veel aangekleder dan je zou vermoeden. Dat heb je als je niet op de hoes vermeldt dat er iemand (wie?) toetsen speelt.

Het lekkere is dat de liedjes fijne refreinen hebben. Het ZZ-Top-waardige 'Ain't got the scratch' bijvoorbeeld.

Lekkere plaat gewoon. Whittington en z'n Fenders - in de hoes houdt hij er in de hand van 69 Engelse pond - is onlosmakelijk als een siamese tweeling.