Ersatz GB is geheel volgens de formule die steeds opnieuw geformuleerd wordt - en wie de nieuwe Birdy zoekt, ze heet Eleni.

door Theo Hakkert

Komt in The Fall niet zo ongeveer de hele popmuziek samen?
The Fall is de oudste post-punkband, maar de jongste van hart.
The Fall is tegelijkertijd van grote ernst en ridicuul bespottelijk.
Om The Fall kun je maar het beste lachen, maar lachen is hier eigenlijk verboden.
Je moet The Fall serieus nemen, maar neem je The Fall serieus, dan maak je een grote fout.
Ze kunnen amper spelen, maar dat is de charme en hun forte.
Mark E. Smith lijkt een nonchalante, freischwebende geest, maar zijn imperiumpje leidt hij als een Steve Jobs.

Na dik dertig jaar op allerlei kleine en grote en eigen en kleinere labels hun beukende postpunk te hebben verspreid, belandde The Fall vorig jaar op Domino, het label van de neo-sjieke neo-indie. Arctic Monkeys, Franz Ferdinand, Wild Beasts, The Kills. Paste precies. Want The Fall is al vanaf het begin een combinatie van trash en sexy avantgarde.

Prompt zijn ze er weer vertrokken - na daar het schitterende Your Future Our Clutter te hebben gemaakt - en nu is The Fall te vinden bij Cherry Red. Ook daar onder dak alsof het label voor hun bedacht is.

Ersatz GB is de 29e van The Fall. De bekende formule die geen sleur is: rudimentaire gitaren, gehakte drums (niet half om half), ge-zing-zegde teksten en keyboards die dienen of in de weg zitten. Dit is de meest relevante muziek die er is, die tegelijkertijd onzinnig is. Want dat is pop natuurlijk ook. Allebei.

Hoe harder afgespeeld, hoe lekkerder.

En nog iets. Afgelopen dagen is een gekte'tje uitgebroken rond Birdy, het tienermeisje dat 'Skinny love' bezingt. Volksstammen en andere Gielen Beel zijn op zoek naar de ultieme andere Birdy. Zoekt niet verder, broeders.
Hier is ze: Elini Poulou, de keyboardvrouw van The Fall. Ze kweelt 'Happi song'. Birdy and beyond. Vreselijk en ultiem tegelijk.

Ersatz GB is een cd om ernstig om te lachen.