Bijzonder album van band uit San Francisco: Father, Son, Holy Ghost.

door Theo Hakkert

Rozen verwelken, bloemen vergaan, R.E.M. is gestopt, maar girls zullen er altijd zijn. Gelukkig maar.

Girls, wat een naam voor een band. Girls van Moments & Whatnauts, Spice Girls - vergeet het allemaal maar.

Girls is vanaf nu Girls.

Er was al een tweetal platen, waarvan een een ep. Nu is er het derde album, volgens de hoes. Zo zal Girls het zelf wel zien. Allemaal goed.

Christopher Owens is de grote man van de band, samen met Chet White. Op Father, Son, Holy Ghost is het groepsgeluid veel ruimer uitgewerkt dan op die eerdere platen. Hadden ze een lo-fi imago, dat kan nu wel weg.

Het goede aan de plaat is hun gevoel voor een goed popliedje. Voor lol, voor het toelaten van invloeden, voor lustig citeren.

Girls sprankelen als The Smiths, surfen aan The Beach Boys en rocken nota bene als Deep Purple. In 'Die', welke Purple-riff zit er in verwerkt? Black Night?

Maar Owens verkiest het op andere momenten te zweven dat het een lust is.

Zo is verwondering een groot goed op deze bijzondere plaat, die bij het hoort wat dit jaar is verschenen.

Mis 'm niet. Let's go to San Francisco! That's where the Girls are. Be sure to wear some flowers in your hair, al dan niet vergaan.