Vroeger was het 't domein van Willem Duijs. Maar de laatste vijftien jaar gaat de zondagochtend op aan Jacques Klöters. De Sandwich, tijd voor een cd met hoogtepunten.

door Ton Ouwehand

De laatste vijftien jaar is Jacques Klöters de stem van Radio2, althans op de zondagochtenden. Tussen 09.00 en 12.00 uur presenteert hij het programma De Sandwich. Een titel die nog stamt uit de tijd dat Robert Long in die drie uur een tussenuur verzorgde.

De Sandwich is een smakelijk programma waarin op bescheiden schaal aan poëzie wordt gedaan. Verder  is altijd wat cabaret-achtigs te beleven. Maar daarnaast is het vooral muziek. Grote mensen muziek, muziek voor gevorderden. En alles wordt van eventuele aan- en/of afkondiging voorzien door de vertrouwenwekkende stem van Jaqcques Klöters. De man die ruim twintig procent vormde van cabaretgroep Don Quishocking. Een man die de aarzeling 'eh' bepaald niet schuwt en daardoor een aangenaam kalmerend klimaat schept.

Terwijl Klöters' voorganger Willem Duijs de ene na de andere geluidsdrager samenstelde met muziekjes uit zijn programma 'Muziek Mozaïk', is er nu een cd met 72 minuten Sandwich-muziek. Gesrpoken woord ontbreekt. De stem van Klöters ook. Poëzie niet. Daar zitten de uitgekozen liedjes vol mee. En ook is er een gedicht van Herman Gorter in de bijsluiter terecht gekomen.

En de muziek. Een veelbelovend begin. Je me suis fait tout petit, een mooi liedje van George Brassens, in de uitvoering van Michel Fugain. Logisch want daarin duikt de gitaarsolo op waarmee elk Sandwich-uur wordt ingeluid.

Een overweldigend slot ook. Dr. John die een bulderende versie balkt van de Duke Ellington klassieker It don't mean a thing (if it aint got that swing). 

En daartussen voltrekt zich keuze van Sandwich-luisteraars. Niet ingegeven door hitgevoeligheid of commercie. Alleen door smaak. En of die overeenkomt met je eigen smaak? Daar kun je over twisten.