Op This Charming Life, haar twintigste plaat, speelt Joan Armatrading op de drums na alle instrumenten zelf. Vooral op gitaar is ze onorthodox bezig.

door Theo Hakkert

"Every government must pass down a law that says the sun has to always shine".

Zo is het. Dat is ook niet controversieel. Joan Armatrading komt dit wetsvoorstel op haar nieuwe cd, haar twintigste, getiteld: This Charming Life.
Het is weer een 'ouderwetse' popplaat, dat moet nu even worden vermeld, want haar vorige was een bluesalbum. Niet iedereen vond die keuze even logisch, vooral niet omdat die kwam na een periode van betrekkelijke stilte.
All is well that ends well, zeker nu This Charming Life een meer dan charmante plaat blijkt te zijn. Al wordt wel degelijk ook de lijn van haar bluesalbum doorgetrokken. In die zin datze hier op onrothodoxe wijze in de weer is met haar gitaar.
Neem meteen de opener, waar bovenstaand wetsvoorstel in voorkomt. Een lieflijk liedje, zonnig van zichzelf. Daar zit een solo in die gerust een fremdkörper kan worden genoemd. Dik, te hard, ongepast, met overtrokken feedback - maar wel lekker!
Zo blijft het. Het curieuze effect is dat haar vrij traditionele aanpak - zoals we haar kennen al uit de jaren zeventig - hier wordt doorspekt en doorkruist met nieuwlichterij, zonder dat het echt mengt. De elementen blijven op eigen merites herkenbaar. Niet dat ze water en vuur zijn, maar apart is het wel.
'Heading back to New York City' begint met een lick alsof Living Colour de begeleiding doet. Maar begeleiding is er helemaal niet. Op de drums na (Miles Bould) heeft Joan Armatrading alle instrumenten zelf gespeeld. Ze heeft lekker zitten liefhebberen in de studio en niet gekozen voor de gemakkelijke weg. Die eigenzinnigheid betaalt zich uit in vuige rock. Mooi.

Ze is deze maand in Nederland. Maar niet in Twente. Ik zal niet stoppen met eisen dat ze eens hier komt.  Het is een Cato waard: "Voorts ben ik van mening dat Joan Armatrading moet komen optreden in het Muziekcentrum."