Terwijl de grote jazzfestivals doorgaans doen of Ivan Lins zo’n beetje als enige de stroming Braziliaanse componisten van na Antonio Carlos Jobim vertegenwoordigt, is er dus ook gewoon nog João Bosco (1946). Zijn nieuwe cd is een meesterlijk songbook.

door Ton Ouwehand

Net als rond zijn generatiegenoten Djavan en Milton Nascimento is het in Europa altijd vrij stil rond de Braziliaanse João Bosco. Wonderlijk, zo blijkt uit de cd die nu is uitgebracht. Dertien schitterende songs, die het allemaal in  zich hebben klassieker te worden.
Bosco is een voortreffelijk zanger met een aantrekkelijk, niet opdringerig stemgeluid. Zijn liedjes lijken bij oppervlakkige beluistering, vriendelijke goed in het gehoor liggende songs. Enige vrijblijvendheid dringt zich zelfs op. Maar wie zich op de muzikale structuur van Bosco’s repertoire stort, komt tot de conclusie dat het compositorische pareltjes zijn. Schitterende melodieën, ingenieuze harmonieën. Instrumentalisten die om goede speelstukken verlegen zitten, kunnen scoren met de composities van Bosco. Vocalisten kunnen deze cd als geheel als songbook beschouwen.
Maar wie dat van plan is, zal nog wel achter een paar songteksten aanmoeten.
In de bijsluiter zijn fouten gemaakt met het afdrukken van de teksten. Van een aantal songs staan de woorden er tweemaal in en dat gaat ten koste van een paar andere. Zo is de tekst van Ingenuidade niet afgedrukt. Jammer, Bosco zing daarin enkele malen iets waarin we duidelijk ‘Foei Toch’  kunnen herkennen.