Piekfijne melancholie en meer fraais op verrassend debuut Kings'Daughters & Sons

door Theo Hakkert

Het is niet altijd een pré dat je een album onder alle omstandigheden kunt blijven draaien. Het zou zo maar behang bij werkzaamheden vol sleur kunnen zijn. Niet het geval bij een eindejaarsverrassing uit Kentucky. De nieuwe band King's Daughter's & Sons heeft een debuut afgeleverd dat onder alle omstandigheden aangenaam en heerlijk is zonder dat het behaagziek is.

King's Daughter's & Sons is een kwintet. Muzikanten gewassen in de wateren van allerlei postrockcombo's, zoals The Shipping News. Hier valt van alles samen. Mensen, genres, ideeën, pracht.

We horen folk, Low-achtige sloomrock, americana. We zien duisterheid in melancholie, we zien opklaringen - het zwelt aan en ontspant zich.
We horen stemmen hun eenzame best doen, maar ze smelten ook samen. Mannen, plus pianiste Rachel Grimes (van haar eigen Rachel's), wier stem een belangrijke uitbreiding van het geluid betekent.
We horen liedjes die vloeien, dobberen, uitdijen. Ze zijn vrij lang, van 4.12 tot 8.28. Geen seconde teveel.
We herkennen na drie keer luisteren de riedeltjes die de intro's sieren en constateren dat we glimlachen en genieten.
We denken aan Neil Young (On The Beach; bij het fenomenale 'Volunteer), Smog, Timesbold, Low dus, My Morning Jacket.
We draaien If Then Not When nog eens.

En we draaien If Then Not When nog eens.