Waarom 54 knikkers op de omslag? Omdat John Scofield zelf al jaren een kale knikker heeft? De cd is in elk geval weergaloos. Een excellente samenwerking van de Amerikaanse topgitarist en het Nederlandse Metropole Orkest.

door Ton Ouwehand

Wie erbij was drie jaar geleden, zal het beeld nog op het netvlies hebben. Pinksteren 2007. De Oude Markt in Enschede stond helemaal vol. De kroegen Le Monde en De Geus bestonden nog. En daar stond dat podium met het voltallige Metropole Orkest. En twee kaalhoofdigen die alle aandacht naar zich toetrokken. De man op de bok: Jim McNeely en de man met de gitaar: John Scofield.

Het was een avond van ultiem genieten. Het was bloedheet, maar het kippenvel was alom vertegenwoordigd. Schitterende  muziek van Scofield vertaald naar het Metropole. Eindelijk is deze samenwerking nu ook beschikbaar voor thuisgebruik. McNeely is alleen nog vertegenwoordigd in twee arrangementen. Dirtigent is nu de chef van het Metropole Vince Mendoza.
Fantastische muziek. Dat Scofield een meesterlijk gitarist is, is genoegzaam bekend. Maar dat zulks op zijn platen niet altijd optimaal tot uitdrukking komt ook. Hier verkeert Scofield in topvorm.

Hij is niet de enige solist. Ook trombonist Bart van Lier, pianist Hans Vroomans en de saxofonisten Paul van der Feen en Leo Jansen krijgen enige soloruimte.

Degenen die het concert in Enschede meemaakten hebben een allesomvattende vraag: staat Twang ook op deze cd. Het antwoord is ja, maar zo spectaculair als destijds klinkt het niet. Live was Scofields compositie Twang een gitaargevecht met Metropole-gitarist Peter Tiehuis. Dat gebeurt niet op deze cd. Hier soleert Scofield samen met Bart van Lier. Het is tenslotte een Scofieldplaat.