Frisse pop van drie Marietjes uit Bergen, Noorwegen en een drumster die Embla heet. Een cd is wel wat veel.

door Theo Hakkert

Vluchtigheid hoort bij de popmuziek. Wellicht is het zelfs een wezenskenmerk. Even een momentje. Een vlaag van drie minuten kan alles herbergen waar de mens behoefte aan heeft. Next.

Vluchtig is 'Youth' - alleen die titel al - van Razika. Wat een hemelse 3.10 minuten. Poptima forma. Wat een hit!
Eat your heart out, Debbie Harry, zo onschuldig heb je Blondie nooit kunnen laten klinken, al kwam 'Maria' in de buurt.

Razika is een kwartet meiden uit Bergen, Noorwegen. Drie heten Marie. Ze klinken zo onschuldig als heel Noorwegen leek vóór Breitvik.

De Marietjes en drumster Embla bestrelen hun instrumenten net zo engelachtig als hun stemmen (alle vier) klinken. Als ze ergens naar reiken is het de onschuld van The Shangrila's. Hun eerste album heet Program 91.

Bij de vluchtigheid van pop hoort echter ook dat de spanningsboog de sterkte heeft van een zeepbel. Na 'Youth' is ook 'Why have we to wait' ook heerlijk - maar 2.12 minuten. Waarna de eerste tekenen van herhaling en wijkende belangstelling zich aftekenen.
De betovering, die eerst zo totaal was, maakt alras plaats voor de nuchtere vaststelling dat het weliswaar aardig is om Razika even te horen, maar dat een single ook genoeg is. Of een ouderwetse ep met drie of vier songs.

Ook leuk: een aantal songs is in het Noors.

Uitgekiend en goed-getimed kan de cd van Razika best nog een aantal hits opleveren. Bijvoorbeeld 'Taste my dream', waar ze het Songfestival van 1988 zo mee hadden kunnen winnen. Of van 1991.