De Amerikaanse trompettist Wynton Marsalis heeft voor een concert de Franse accordeonist Richard Galliano zijn kwintet binnengehaald. Dat levert vuurwerk op.

door Ton Ouwehand

Toen de Amerikaanse jazzfundamentalist ineens kwam aanzetten met een oprechte plaat met de gebrekkig spelende en houterig zingende country-legende Willie Nelson, werd er in jazzkringen wel even opgekeken. Hier klopte iets niet. Maar feit is dat de jazzprofeet weg is bij het Blue Note-label en de countryzanger bleef.

Maar Wynton maakt weer een opmerkelijk sprongetje, nu nam hij de Frans accordeonlegende Richard Galliano op in zijn gezelschap. Ook een karakter waar je niet aan kunt kneden. Het is schitterend hoe het Amerikaanse kwintet proberen op een lijn te komen met de gepassioneerde accordeonist. De timing van Galliano komt uit een andere wereld, en dat geeft een aangename spanning.

Het blijkt dat Galliano de Amerikaanse manier van spelen goed kent. En dat Wynton een beetje worstelt met zijn timing. De bijgevoegde dvd laat in elk geval een hoop wederzijds respect zien. Alleen in het uitspreken van elkaars namen, tonen de mannen in de allerlaatste track hun eigenwijze opvatting.

Marsalis kondigt de accodeonist af door diens naam zo Amerikaans mogelijk uit te spreken. Waarop Galliano het enthousiast applaudisserede publiek laat weten wie die trompettist was die ze de hele avond hebben zien spelen: Wienntòn Marsaliéés.